YAŞAMDAN GERÇEK ÖYKÜLER |
Eyvah… Bayrak düştü! Durdurun treni Tercümanlar, görevliler ellerin de kağıtlar son uyarılar› yapıyorlar. “Tuvaletleri temiz tu tun. Çöpleri koridorlara bırakmayın.” Karton kutular içinde yolluklar dağıtılıyor. Kara tren hareket düdüğünü çalıyor. “Düüüt.” Düdük sanki acılı, acılı ötüyordu. Pencerelerden sarkanlar yakınlarıyla son defa el ele tutuşmaya çalışıyor. Birbirlerinin sıcaklarını duyacaklar. Tren ağır ağır hareket ederken Bayraklar ortaya çıkıyor. Kırmızı kırmızı bayraklar pencerelerden sallanıyor. “Vatan… Sana Allaha ısmarladık vatan.” Göz yaşı sel gibi akıyor. Makinist hem düdük çalıyor, hem de trenin hızını artırıyor. Peronda bekleyenlerin yaşlı yüzleri, mendil sallayan elleri kollar›, sonra vücutlar›, yavaş yavaş gözlerden siliniyor. Elbette ki, gidip de gelmemek, gelip de görmemek var. Çünkü bu, ad› henüz konmamış bir göç. Çocuğu, yeğeni, amcası o trende. Kara trenin Anadolu insanının gönlünde ayrı bir yeri vardır. Onların yaşamlarının ve türkülerinin bir parçasıdır. KOMPARTIMANDAKİ altı yolcu da sessiz ve dalgın. Pencerelerden bakıyorlar. Kırlar, ay çiçekleri, yeşilli sarılı mavili tarlalar akıp gidiyor. Ama, onları kimse görmüyor. Herkes Almanya hayalleriyle beyin kapaklarını dış dünyaya kapatmış heykel gibi oturuyorlar. Pencerenin önün de oturan Sami’nin aklında beş yaşındaki kız var. Sarıkızın ağlayıp ağlayıp da beş yaş güzelliği içinde pembe yanaklarından akan yaşları görür gibi oluyor. Kız son anda tutturmuştu ‘Kırmızı ayakkabı isterim’ diye. Komşunun kızında vardı. O da istiyordu. Alamadı çünkü parası yoktu. İçinden dört çocuğunun en küçüğü kızıyla konuşuyordu. “Alacağım kız sana alacağım bir düzine ayakkabı. Hele bir Almanya’ya varalım da.” Kap› kenarında oturan Hüsnü kadınlara düşkündü. İkide bir de cebinden avucunun içine sığan, arkası ay yıldızlı yuvarlak bir ayna çıkarıp yüzüne dikkatle bakıyordu. Sorsalar söylemezdi ama, Almanya’ya sarışın ve tombul kadınlar için gidiyordu. HAYALLERİ bir bir saymaya imkan yok. Sanki o giden yolcu treni değil de masallardaki hayal treni. Hayal tünelinde ilerliyor. Hayallerini kantara vurma imkanı olsa tren bu yükü çekemezdi. Ortada oturan Japon Rıza’nın içinde kabaran, patlamaya hazır duygular vardı. İçinde ‘Hınç’ kaynıyordu. Kayın pederi sağlığında mal taksimi yapmış, Sami’nin karısına hiçbir şey vermemişti. “Kız çocuğudur ona miras değmez. Ne yapacaksa kocası yapsın.” diye de haber göndermişti. Rıza, Almanya’da para kazanacak kayın pederinin vermediği tarlaların hepsini satın alacaktı. “On dönüm.. Yirmi dönüm… At paraları masanın üzerine. Hepsini peşin peşin al. Görsünler........