Takvim değişiyor ama asıl değişim, rakamlarda değil; hayatın tam içinde, insanın kendisinde başlıyor. Bir yılı geride bırakıyoruz. Takvim yenileniyor. Biz de. Ancak bu kez biraz daha farkında, biraz daha umutlu olarak.

2025 hızlı geçti. Temposu yüksekti. Bizi sınadı ama neyin kıymetli olduğunu da gösterdi. Alışmayı değil, fark etmeyi; kabullenmeyi değil, çözüm aramayı hatırlattı. Yorulduk ama bu yorgunluğun içinden, daha bilinçli ve daha güçlü bir umut doğdu.

Zamanın bir huyu vardır. İnsanları ya birbirinden uzaklaştırır ya da birbirine yaklaştırır. 2025, Türk’ün vatan kıldığı topraklarda hala güçlü bir dayanışma damarı olduğunu gösterdi. Paylaşma, yardımlaşma ve birlikte ayakta kalma refleksi; değerlerin kaybolmadığını, yalnızca hatırlanmaya ihtiyaç duyduğunu fısıldadı bize. Bu sessiz ama derin farkındalık, 2026’ya taşınan en sağlam umut oldu.

Eğitimde yılı; nitelik, kalite ve eşitliğin güçlendiği, kendi değerlerimizle yoğrulmuş ve insanı merkeze alan bir anlayışa dönüştürme beklentisiyle kapatıyoruz. Yeni yıla girerken ortak umut; sayının değil anlamın, hızın değil derinliğin öne çıktığı, öğretmenin emeğinin değer gördüğü, ailenin okulun ayrılmaz bir parçası olduğu ve öğrencinin yalnızca sınavlara değil hayata, topluma ve ülkesine hazırlandığı adil ve güçlü bir eğitim ikliminin mümkün olmasıdır.

Sağlıkta yük ağırdı; yaşlanan nüfus, artan talepler ve yorgun omuzlar. Buna rağmen sistem, meslek sevgisiyle ayakta kaldı. Fedakârca görev yapan sağlık çalışanları yine bu yılın görünmeyen kahramanları oldu. Yeni yıla girerken ortak umut; koruyucu tıbbın ve diş hekimliğinin güçlendiği, emeğin karşılığını bulduğu ve insanı merkeze alan sürdürülebilir bir sağlık anlayışıdır.

Hukukta adalet talebi bu yıl da güçlüydü. Yeni yıla girerken ortak umut; yargının hızlandığı, öngörülebilirliğin arttığı ve adaletin yalnızca kararlarla değil, verdiği güvenle de hissedildiği bir düzenin........

© Türkgün