Een grauwe zondagochtend, de opmaat van een dag zonder noemenswaardigheden, en dan tuimelt zomaar de wereld naar binnen. Correspondent Eva Rammeloo doet per Twitter live verslag van protesten in Shanghai, waar mensen durven te roepen “Weg met de partij, weg met Xi Jinping!” En het blijkt niet alleen om Shanghai te gaan, vanuit verschillende Chinese steden komen soortgelijke beelden en klinken soortgelijke leuzen – Beijing, Nanjing, Wuhan, Chengdu. Ik blijf gebiologeerd kijken.

Bij de Tsinghua Universiteit in Beijing staat een studente met een blanco protestbord, een wit vlak als verzetspoëzie. Zonder enig woord te bezigen, vertelt ze precies waar het aan schort: de vrijheid om te zeggen waar het aan schort. En ook dit vindt navolging in andere steden, het zou het symbool kunnen worden van iets groters.

Evengoed kan het binnen korte tijd weer uitdoven, zoals we zagen bij het begin van Poetins oorlog tegen Oekraïne. Toen in Moskou mensen opgepakt werden vanwege het vasthouden van een blanco vel papier, was het snel voorbij. Ik durf dat de Russen niet kwalijk te nemen.

Sommigen verbinden de Chinese protesten met die in Iran, anderen verwijzen naar 1989, het Oost-Europese revolutiejaar. Maar daarin schuilt zowel belofte als dreiging; 1989 was voor China juist geen jaar van bevrijding, maar van het bloedige neerslaan van de demonstraties op het Plein van de Hemelse Vrede. En als we het over Iran hebben, daar werd in 2009 de Groene Revolutie tegen het regime met geweld gesmoord, iets wat zich op kleinere schaal herhaalde in 2011 en 2017.

Ik zeg niet dat het nu niet anders kan lopen en ik juich bij elk straatfilmpje waarin een mollah zijn hoofddeksel verliest – een populaire sport onder Iraanse jongeren – maar weet je wat het is? Ik ben sinds 1989 per ongeluk steeds ouder geworden, met als gevolg dat ik wat brommerig uit de hoek kan komen.

Wat kwam er terecht van de Arabische Lente? Hoe is het met de mensenrechten in Egypte? Houdt iemand nog bij hoe het gaat in Myanmar? Waarom horen we niets meer over het brute bewind in Wit-Rusland? Nicaragua, hoe is het daar? Of Oeganda? Wie zich bijzonder betrokken voelt bij een van deze landen zal bitter constateren dat ze ‘verdwenen zijn van de voorpagina’s’, zoals dat heet, en voor zover ze er ooit al op stonden.

Ik ken die bitterheid, maar ben het ook een beetje gaan relativeren. De voorpagina’s weerspiegelen de geschiedenis van het heden en in die geschiedenis bestaat een verschil tussen voorgrond en achtergrond, ook al vind ik dat niet altijd terecht.

Op politiek niveau speelt bovendien de kwestie van wat Buitenlandse Zaken ‘handelingsperspectief’ noemt. Een lelijk woord, dat gemakkelijk als schaamlap kan worden gebruikt, maar het klopt wel: als je iets wilt bereiken, moet je weten op welke manier je invloed kunt uitoefenen. Soms zal dat publiek zijn, soms discreet. Soms heb je helemaal geen invloed. In Pyongyang luistert niemand naar Den Haag.

Maar wat je hoopt is dat realisme nooit onverschilligheid wordt, dat we ons als land niet laten opslokken door onze eigen problemen. Hier zijn leuzen toegestaan, dat gun je iedereen.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug.

QOSHE - Een wit vlak als verzetspoëzie - Stevo Akkerman
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Een wit vlak als verzetspoëzie

10 5 0
28.11.2022

Een grauwe zondagochtend, de opmaat van een dag zonder noemenswaardigheden, en dan tuimelt zomaar de wereld naar binnen. Correspondent Eva Rammeloo doet per Twitter live verslag van protesten in Shanghai, waar mensen durven te roepen “Weg met de partij, weg met Xi Jinping!” En het blijkt niet alleen om Shanghai te gaan, vanuit verschillende Chinese steden komen soortgelijke beelden en klinken soortgelijke leuzen – Beijing, Nanjing, Wuhan, Chengdu. Ik blijf gebiologeerd kijken.

Bij de Tsinghua Universiteit in Beijing staat een studente met een blanco protestbord, een wit vlak als verzetspoëzie. Zonder enig woord te bezigen, vertelt ze precies waar het aan schort: de vrijheid om te zeggen waar het aan schort. En ook dit vindt navolging in andere steden, het zou het symbool kunnen worden van iets groters.

Evengoed........

© Trouw


Get it on Google Play