Tegenover een liefdeloze katholieke kerk, staat een kerk die het gebod van naastenliefde wel waar maakt, betoogt theoloog Eric Holterhues.

Hoe keihard de katholieke kerk kan zijn, was vorige week te lezen in een essay van Reinout Wibier (Tijdgeest, 19 november). Aanleiding was het recente boek van kardinaal Eijk, De band van liefde. Wibier concludeert teleurgesteld dat Eijk keihard oordeelt over euthanasie, homoseksualiteit en abortus. Kennelijk verkiest de kerk stram zwart-witdenken boven Jezus’ gebod van naastenliefde.

Pijnlijk herkenbaar helaas, en ik zou eraan willen toevoegen: de kerk heeft ook een bestuurlijk probleem. Er is een enorme angst om zich uit te spreken, ook bij priesters. Vaak gaat dit helemaal niet om de leer, maar gewoon om beleid. Ik ben al heel lang leidinggevende en in Nederland betekent dit dat je feedback krijgt. Het betekent dat mensen betrokken zijn. Het maakt organisaties beter. Wee de dag dat je geen feedback meer krijgt, dan rest alleen de stilte van het kerkhof.

Het essay van Wibier confronteert mij met de vraag waarom ik hier en nu katholiek blijf.

De kerk is voor mij een plek met aandacht voor kwetsbaren. Zoals het parochiecentrum bij mij in de buurt, dat drie keer in de week open is voor mensen, om een kaarsje op te steken, maar ook om een kop koffie te drinken. Met name voor de ouderen in de wijk betekent dat veel. De kerk is een plek met wijsheid over God en het leven. We geloven en hopen dat God mens werd in Jezus; een naakt, hulploos kind in een voederbak en een naakte, hulpeloze man aan het kruis.

Katholieken geloven en hopen dat deze schijnbare tegenstelling, incarnatie geheten, de scherpe randjes afhaalt van het onderscheid tussen hemel en aarde, gevoel en verstand, lichaam en ziel. Dit én-én denken zien we in het katholicisme overal terug. De kerk is voor mij een ruimte waar dit mysterie gevierd wordt.

We komen samen op de ochtend van de nieuwe week, in een gebouw waar lief en leed is gedeeld. Waar is gedankt en gejankt. We worden stil rond de oude verhalen die onze maatschappij gevormd hebben, we denken aan de noden veraf en dichtbij.

Zeker, de katholieke liturgie is ontoegankelijk. Maar ze is zo, omdat de grote mysteries niet alleen maar uit te drukken zijn in het woord of benaderd dienen te worden met het verstand. Goede, orthodoxe katholieke liturgie is ook én-én: ze is tijdloos én actueel, ze is universeel én heel erg lokaal.

Om dit dienen, leren en vieren blijf ik katholiek. In deze traditie voel ik me thuis en kan ik het beste God ontmoeten.

Het is wonderlijk dat een traditie die staat voor zoveel schoonheid, wijsheid, troost en zin, tegelijkertijd ook staat voor zoveel kramp, lelijkheid, hardheid en veroordeling. Beide kanten zijn er omdat beide kanten in ons mensen bestaan. Toen iemand eens vroeg aan moeder Theresa wat er moest veranderen in de kerk zei ze: ‘U en ik meneer’.

Het is veel te gemakkelijk om alleen maar te kijken naar de bisschoppen. Verandering van de kerk begint in de eerste plaats bij elke gelovige.

Toch ontslaat dat de Nederlandse bisschoppen niet van het nemen van hun verantwoordelijkheid hier en nu.

Ze zijn in deze geseculariseerde samenleving geroepen om de katholieke traditie verder te brengen. De kerk kan alleen maar blijven bestaan als ze de vragen van mensen – zoals verwoord in genoemd essay – serieus neemt en ze niet uit de weg gaat. En als ze ook bestuurlijk weet te antwoorden op hetgeen mensen van hier en nu van haar vragen.

Anders verdwijnt de rooms-katholieke traditie in onze streken. Dat zou pas zonde zijn.

Het nieuwste boek van kardinaal Eijk maakt eens en te meer duidelijk waar het misgaat met de katholieke kerk, schrijft Reinout Wibier. Die kerk verkiest stram zwart-witdenken boven Jezus’ gebod van naastenliefde.

Kardinaal Wim Eijk schreef een lijvig boek over de leer van de katholieke kerk over seksualiteit. Hij verwacht niet dat het een groot succes wordt.

QOSHE - En daarom blijf ik ondanks alles katholiek - Religie
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

En daarom blijf ik ondanks alles katholiek

9 19 2
28.11.2022

Tegenover een liefdeloze katholieke kerk, staat een kerk die het gebod van naastenliefde wel waar maakt, betoogt theoloog Eric Holterhues.

Hoe keihard de katholieke kerk kan zijn, was vorige week te lezen in een essay van Reinout Wibier (Tijdgeest, 19 november). Aanleiding was het recente boek van kardinaal Eijk, De band van liefde. Wibier concludeert teleurgesteld dat Eijk keihard oordeelt over euthanasie, homoseksualiteit en abortus. Kennelijk verkiest de kerk stram zwart-witdenken boven Jezus’ gebod van naastenliefde.

Pijnlijk herkenbaar helaas, en ik zou eraan willen toevoegen: de kerk heeft ook een bestuurlijk probleem. Er is een enorme angst om zich uit te spreken, ook bij priesters. Vaak gaat dit helemaal niet om de leer, maar gewoon om beleid. Ik ben al heel lang leidinggevende en in Nederland betekent dit dat je feedback krijgt. Het betekent dat mensen betrokken zijn. Het maakt organisaties beter. Wee de dag dat je geen feedback meer krijgt, dan rest alleen de stilte van het........

© Trouw


Get it on Google Play