İnsan dipsiz bir kuyu gibidir; nerede başlayıp nerede bittiği bilinmez. “Bilinmez” kelimesi yerli yerinde, tumturaklı bir kelimedir. Çünkü gerçekten bilinmez. Bilmeyiz. Ama buna rağmen hep bir bilme eyleminin içindeyizdir. Anneler, babalar dahi evlatlarını bütünüyle bilmez.
Doğduğumuz andan şu anki yaşımıza kadar edindiklerimiz vardır; elimizde, belimizde ve zihnimizde taşırız onları. Dünyaya bu birikimle bakar, karşımızdaki insanları bu süzgeçten geçirerek görürüz. Hatta çoğu zaman, başkalarında yalnızca kendimizde olanı fark ederiz. İşin özü bu kadar yalındır. Ama bu yalınlığın içinde, bildiğimizi zannetmenin ürettiği sayısız zanla yaşar dururuz.
Hakikate giden yolun başına gelenler, önce edep ile karşılaşır. Edep, kadim öğretilerde ahlâkın ötesinde bir anlam taşır; bu yüzden hakikate giden yolda ilk duraktır. Çünkü insan kendini merkeze koyduğu........

© Toplumsal