Geçen gün, Diyarbakır'da neredeyse unutulmuş bir park köşesinde otururken fark ettim: Şehirde sessizlik neredeyse bir hazine. İnsanlar bir kahve içmek için kafelere koşuyor, toplu taşımalar dolup taşıyor, sokaklar sürekli bir uğultu içinde… Ama işte o küçük köşe, tüm karmaşadan uzak bir nefes alanıydı.

Sessizlik insanı düşündürüyor. Gürültü beynimizi sürekli uyarıyor; sesler birbiriyle çarpışıyor ve biz çoğu zaman farkında olmadan yorgun düşüyoruz. O küçük park bankında otururken, sadece yaprakların........

© Tigris Haber