Bir Şair, Bir Hasret, Bir Memleket: Ahmed Arif |
“MaviyeMaviye çalar gözlerin,Yangın mavisineRüzgârda asi,
Körsem,Senden gayrısına yoksam,
Hasretinden prangalar eskittim,
Ahmed Arif’in dizeleri, kitap sayfalarında kalan şiirler olmadı hiçbir zaman.
Onun dizelerinde hasret vardı…
Kahvehanelerde okundu…Cezaevi koğuşlarında ezberlendi…Türkülere karıştı…Dilden dile dolaştı…
Ve yıllar boyunca milyonlarca insanın yüreğinde kendine yer buldu.
1927 yılında Diyarbakır’da dünyaya geldi.
Çocukluğu Diyarbakır, Siverek ve Harran arasında geçti.
Daha küçük yaşlarda Anadolu’nun yoksulluğunu, hasretini ve insan sıcaklığını tanıdı.
Belki de bu........