Κάθε Σεπτέμβριο, η πολιτική και οικονομική συζήτηση στη χώρα περιστρέφεται γύρω από το ίδιο ερώτημα:

«Τι θα δοθεί στη ΔΕΘ;»

Πόσο θα είναι το πακέτο. Ποιοι θα είναι οι δικαιούχοι. Πόσο θα αυξηθεί ένα επίδομα. Πόσο θα μειωθεί ένας φόρος.

Όλα αυτά έχουν σημασία. Ιδιαίτερα για τον άνθρωπο που δυσκολεύεται να βγάλει τον μήνα, ακόμη και 50 ή 100 ευρώ μπορούν να κάνουν διαφορά.

Όμως η Ελλάδα του 2026 χρειάζεται να θέσει ένα μεγαλύτερο ερώτημα:

Όχι μόνο τι θα δοθεί φέτος, αλλά τι χώρα θέλουμε να έχουμε σε δέκα χρόνια.

Γιατί μια κοινωνία δεν μπορεί να ζει περιμένοντας κάθε χρόνο τη ΔΕΘ για να μάθει ποιο επίδομα θα αυξηθεί και ποια οικονομική ενίσχυση θα προστεθεί.

Χρειάζεται σχέδιο.Χρειάζεται παραγωγή.Χρειάζεται ισχυρό κοινωνικό κράτος.Χρειάζεται μια οικονομία που δημιουργεί εισόδημα και ευκαιρίες και μια Πολιτεία που δεν αφήνει κανέναν μόνο του όταν πραγματικά τη χρειάζεται.

Η φετινή ΔΕΘ πρέπει να είναι λιγότερο λογιστική και περισσότερο πολιτική.

Να μην απαντήσει μόνο στο «πόσα έχουμε να μοιράσουμε», αλλά στο «πώς θα δημιουργήσουμε περισσότερα για όλους».

Στέγη: Δεν αρκεί να επιδοτούμε το ακριβό ενοίκιοΤο στεγαστικό είναι πλέον βαθιά κοινωνικό και δημογραφικό πρόβλημα.

Όταν ένας εργαζόμενος δυσκολεύεται να νοικιάσει σπίτι μόνος του, όταν ένα νέο ζευγάρι αναβάλλει τη δημιουργία οικογένειας επειδή δεν μπορεί να εξασφαλίσει κατοικία, όταν ένας εκπαιδευτικός ή ένας γιατρός διορίζεται σε ένα νησί και δυσκολεύεται να βρει στέγη, δεν έχουμε απλώς ένα πρόβλημα της αγοράς ακινήτων.

Έχουμε πρόβλημα κοινωνικής συνοχής.

Η χώρα χρειάζεται να περάσει οριστικά από την επιδοματική στη στεγαστική πολιτική.

Χρειαζόμαστε περισσότερες διαθέσιμες κατοικίες, αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας, κοινωνική και προσιτή κατοικία, φοιτητικές εστίες, ουσιαστικά κίνητρα για να επιστρέψουν κλειστά ακίνητα στη μακροχρόνια μίσθωση και έναν μόνιμο Οργανισμό Στέγης που θα σχεδιάζει και θα υλοποιεί πολιτική σε βάθος χρόνου.

Γιατί όταν το κράτος επιδοτεί απλώς ένα ενοίκιο που συνεχίζει να αυξάνεται, ανακουφίζει το σύμπτωμα. Δεν θεραπεύει την αιτία.

Ιδιωτικό χρέος: Η δεύτερη ευκαιρία πρέπει να είναι πραγματικήΠίσω από τους αριθμούς των οφειλών υπάρχουν άνθρωποι. Οικογένειες που πέρασαν μία οικονομική κρίση, μία πανδημία, πληθωρισμό και ενεργειακή κρίση.

Μικρομεσαίοι που έκλεισαν επιχειρήσεις. Άνθρωποι που έχασαν εισόδημα αλλά εξακολουθούν να κουβαλούν χρέη μιας άλλης εποχής.

Ασφαλώς χρειάζεται κουλτούρα πληρωμών και προστασία απέναντι στους στρατηγικούς κακοπληρωτές.

Χρειάζεται όμως και κάτι εξίσου σημαντικό: ο άνθρωπος που πραγματικά δεν μπόρεσε να πληρώσει να έχει τη δυνατότητα να ξαναρχίσει.

Η ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους δεν είναι μόνο κοινωνική πολιτική.

Είναι και αναπτυξιακή πολιτική.

Γιατί μια οικονομία δεν μπορεί να προχωρήσει όταν ένα σημαντικό μέρος των πολιτών και των επιχειρήσεών της παραμένει οικονομικά εγκλωβισμένο στο παρελθόν.

Συνταξιούχοι: Δεν ζητούν ελεημοσύνη - ζητούν αξιοπρέπειαΥπάρχει μία φράση που πρέπει να θυμόμαστε κάθε φορά που μιλάμε για τους συνταξιούχους:

Η σύνταξη δεν είναι επίδομα.

Είναι αποτέλεσμα δεκαετιών εργασίας και εισφορών.

Και πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος που πολλές φορές, από τη σύνταξή του, στηρίζει ακόμη και τα παιδιά ή τα εγγόνια του.

Οι αυξήσεις πρέπει να προστατεύουν ουσιαστικά την αγοραστική δύναμη των συνταξιούχων και να συνοδεύονται από πραγματική πρόσβαση στην υγεία, στα φάρμακα και στις υπηρεσίες φροντίδας.

Η κοινωνία μας θα κριθεί και από το αν οι άνθρωποι που εργάστηκαν μια ζωή μπορούν να γεράσουν με αξιοπρέπεια και ασφάλεια.

Υγεία: Κανείς δεν πρέπει να αισθάνεται μόνος όταν φοβάταιΥπάρχουν στιγμές που η σχέση του πολίτη με το κράτος αποκτά πραγματικό νόημα.

Μία από αυτές είναι όταν αρρωσταίνει. Εκείνη τη στιγμή δεν έχει σημασία η κοινωνική θέση, το επάγγελμα ή το εισόδημα. Υπάρχει ένας άνθρωπος που φοβάται και χρειάζεται βοήθεια. Γι' αυτό χρειαζόμαστε ένα δημόσιο σύστημα υγείας που θα βρίσκεται δίπλα του.

Με γιατρούς και νοσηλευτές.Με ισχυρά περιφερειακά νοσοκομεία.Με πρωτοβάθμια φροντίδα και πρόληψη.Με μικρότερες λίστες αναμονής.Με πραγματικά κίνητρα ώστε ο γιατρός να επιλέγει να υπηρετήσει και στο νησί και στην ορεινή Ελλάδα.

Η δημόσια υγεία δεν είναι κόστος. Είναι ο πυρήνας ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους.

Παιδεία: Η μεγαλύτερη επένδυση μιας χώρας είναι οι άνθρωποί τηςΔεν μπορούμε να συζητάμε για την Ελλάδα του 2035 χωρίς να συζητάμε πρώτα για το........

© The Best News