Λίγο πιο πέρα από το χάνι, κάτω από μια μεγάλη γέρικη βελανιδιά, είχαν συναχτεί οι καπεταναίοι με τα παλληκάρια τους, ο Πανουριάς, ο Δυοβουνιώτης και ο Οδυσσέας Αντρούτσος. Ήταν ξημερώματα Κυριακής, 8 του Μάη 1821 και μόλις είχε φτάσει το μαντάτο: κοντά οχτώ χιλιάδες Τούρκοι με επικεφαλής τον Ομέρ Βρυώνη, είχαν φύγει από τις Θερμοπύλες και κατευθύνονταν προς τη Γραβιά. Πώς θα βαρούσαν τον πασά; Πώς θα ανέκοπταν την κάθοδο του εχθρού προς τον Μοριά; Δεν είχαν περάσει παρά λίγες μέρες από την μάχη της Αλαμάνας και ο μαρτυρικός θάνατος του Διάκου είχε μουδιάσει τους Έλληνες…

Οι δυο γεροκαπετάνιοι, ο Πανουριάς και ο Δυοβουνιώτης πρότειναν να πιάσουν τις γύρω πλαγιές και να βάλουν στη μέση το πέρασμα του εχθρού. Ο Οδυσσέας τους ακούει, τάχα αδιάφορος, μα το βλέμμα του του είναι καρφωμένο στο χάνι, ένα χαμηλό  πλιθόκτιστο σπίτι μ’ ένα πάτωμα κι ολόγυρα μια «μαντρούλα». Μα ξαφνικά σηκώνεται όρθιος, κοιτάζει προς τον Πανουριά και τον Δυοβουνιώτη και, δείχνοντας το χάνι, λέει αποφασιστικά:

– Εδώ θα πολεμήσουμε, μα πρέπει ένας από μας να κλειστεί σ’ ετούτη τη μάντρα!

 Όλοι τον κοιτάζουν απορημένοι. Ζουρλάθηκε ο Αντρούτσος; Να κλειστούν στο χάνι; Μα αυτό θα ήταν καθαρή αυτοκτονία…Ο Οδυσσέας δεν τους αφήνει να συνέλθουν από τη σαστισμάρα:

 – Δεν βρίσκονται ωρέ δω πέρα εκατό παλληκάρια ν΄ακριβοπουλήσουμε το τομάρι μας στους Τούρκους;

 Πριν τελειώσει το λόγο του μια φωνή ακούγεται:

Ο Αντρούτσος δεν χάνει καιρό. Σέρνει από το σελάχι του ένα μαντίλι και δίνοντας το αριστερό του χέρι στον Σεφέρη, φωνάζει:

 – Όποιος θέλει να μ’ ακολουθήσει, ας μπει στο χορό!

Και ξεκινάει πρώτος τραγουδώντας το τσάμικο:

Κάτω στου Βάλτου τα χωριά, Ξηρόμερο και Άγραφα,

Γιε μ’ στα πέντε βιλαέτια, φάτε πιείτε μωρ’ αδέρφια!

Ένας ένας οι αγωνιστές πιάνονται στο χορό: ο Αγγελής Γοβιός, ο Κομνάς Τράκας, ο Γιάννης Γκούρας, ο Ηλίας Πετούνης, ο Θανάσης Καπλάνης… Κι όλο........

© The Best News