Επίφαση Δημοκρατίας |
«Εκείνη τη νύχτα σώπαιναν οι λύκοι γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι» μας έλεγε ο Μενέλαος Λουντέμης στο μαρτυρικό του «Οδός Αβύσσου, αριθμός μηδέν». Λίγα χρόνια αργότερα μια νύχτα του «ξανθού Απρίλη» που λέει και ο ποιητής, «σώπαιναν και οι λύκοι γιατί στρίγκλιζαν οι Ερπύστριες των Τανκς…». Η νύχτα των βρικολάκων βύθιζε στο σκοτάδι την αδύναμη Δημοκρατία μας. Το θεριό διψούσε πάλι για ΑΙΜΑ… Αίμα Ελλήνων. Αίμα Αγωνιστών της ανεκτής Δημοκρατίας μας. Αίμα των Ανυπότακτων υπερασπιστών της.
Πέρασαν από τότε χρόνια πολλά που η μνήμη διαγράφει τ’ ασήμαντα της ζωής και κρατάει ζωντανά όσα σε στιγμάτισαν. Ξημέρωμα της 21ης Απρίλη του 1967 και τα εμβατήρια στο κρατικό ραδιόφωνο επιβεβαίωσαν τους «ψίθυρους» και τις υποψίες για στρατιωτικό πραξικόπημα στην παραπαίουσα Δημοκρατία μας. Η ερεβώδης φωνή που έβγαινε από το ραδιόφωνο, διέταζε μια σειρά από απαγορεύσεις, μεταξύ αυτών και της συνάθροισης πάνω από τρία άτομα. Η υπονόμευση του παλατιού στη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, τα Ιουλιανά, η πολιτική αμηχανία στα συντηρητικά στερεότυπα που αρνούνταν να δεχθούν τον προοδευτικό λόγο ως κοινωνική εξέλιξη και η δομημένη Εθνικά ξενόδουλη υποταγή, δημιούργησαν το προοίμιο, του «δεν θα βρεθεί ένας λοχίας να βάλει........