Παραβατικότητα και βία (εντός και εκτός σχολείου) των νέων: Φταίνε μόνο τα παιδιά ή και πολλοί άλλοι μαζί; |
Του Ανδρέα Ι. Μητρόπουλου, διδάκτορος ΕΚΠΑ, επίτιμου προέδρου Ιατρικής Εταιρείας Δυτ. Ελλάδος-Πελοποννήσου
Βία και μαχαιρώματα σε σχολείο! Αυτό θα ήταν ανήκουστο και σίγουρα απίστευτο για τον δάσκαλό μας και όλους τους «ντεμοντέ» μαθητές πριν 50 χρόνια. Σήμερα τείνει να γίνει κανονικότητα.
Τότε, στα πέτρινα χρόνια, όλα κυλούσαν μια χαρά με τη μαυρόπλακα, το μολυβδοκόντυλο και το σφουγγάρι (που όσα πιο πολλά έσβηνε, τόσα πιο πολλά μαθαίναμε). Μετά εξελιχθήκαμε (μοντερνοποιηθήκαμε), ήλθαν τα tablets, τα κινητά, τα smartphones και το ακόμη χειρότερο η άμιλλα. Όχι πλέον στη γνώση, αλλά στις συσκευές τεχνολογίας αιχμής και στα λούσα.
Μετά την κατάργηση της ποδιάς των μαθητριών το 1982, το ενδιαφέρον πλέον μετακινήθηκε όχι στο τι θα μάθω, αλλά τι θα φορέσω για να ξεχωρίζω, να εντυπωσιάζω και να αρέσω. Αυτός ο αθώος (και προοδευτικός – κατά τους εμπνευστές του – νεωτερισμός) ήταν ένα σοβαρό πρόβλημα και μια βαθιά μαχαιριά για τον παραδοσιακό θεσμό της Ελληνικής οικογένειας.
Η συζήτηση πλέον γινόταν για τις μάρκες και τα μοντέρνα ρούχα και όχι για το ήθος, τον χαρακτήρα και την ψυχή που τα φορούσε! Ο ορίζοντας καλύφθηκε από ομίχλη και ο χώρος των θεόσταλτων ονείρων (και γαρ όναρ εκ Διός ἐστι – Ιλιάδα Β.63). Τα νεανικά όνειρα, δώρο Θεού και φωτεινός στόχος άνωθεν, για να βρίσκουν τα παιδιά τη στράτα τους, τσουρουφλίσθηκαν, σβήστηκαν και αμαυρώθηκαν από αγκυλωμένες και παλαιολιθικές εμμονές του παρελθόντος.
Οι σημερινοί γονείς βρίσκονται σε μεγάλο προβληματισμό και απόγνωση, γιατί αδυνατούν να ανταποκριθούν σε αυτόν τον εν εξελίξει συναγωνισμό. Κάπου εδώ, πίσω από τις συγκρίσεις και αντιπαραβολές, πίσω από τους αλληλοθαυμασμούς για τις ασύλληπτες δυνατότητες της καινούργιας τεχνολογίας, αρχίζει μια ύπουλα σερνάμενη σαν φίδι ζήλεια, που δεν αργεί να γίνει πληγή, να εξελιχθεί σε μίσος, αίσθημα κατωτερότητας, σε υποτίμηση ακόμη και........