Η στεγαστική κρίση ως ζήτημα διεθνούς δικαίου |
Του Θέμη Μπάκα
Η στεγαστική κρίση που βιώνει σήμερα η Ελλάδα δεν αποτελεί, απλώς, μια δυσλειτουργία της αγοράς ακινήτων ούτε ένα συγκυριακό οικονομικό πρόβλημα. Έχει εξελιχθεί σε βαθιά κοινωνική δοκιμασία, με άμεσες επιπτώσεις στον τρόπο ζωής, στις προσωπικές επιλογές και στη δημογραφική προοπτική της χώρας. Παράλληλα, όμως, αναδεικνύει ένα ουσιαστικό και λιγότερο συζητήσιμο ερώτημα: σε ποιο βαθμό η αδυναμία πρόσβασης σε αξιοπρεπή και προσιτή στέγη συνιστά παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων;
Η Στέγη ως Θεμελιώδες Ανθρώπινο Δικαίωμα
Σε επίπεδο διεθνούς δικαίου, το δικαίωμα στη στέγη αναγνωρίζεται ρητά ως μέρος του δικαιώματος σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης. Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1948) στο άρθρο 25.1 κατοχυρώνει το δικαίωμα σε ένα επίπεδο ζωής ικανό να εξασφαλίζει υγεία και ευημερία, συμπεριλαμβανομένης της στέγασης.
Το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα (ICESCR – 1966), το οποίο έχει κυρωθεί και από την Ελλάδα, στο άρθρο 11.1 επιβάλλει στα κράτη τη νομική υποχρέωση να προωθούν το δικαίωμα όλων σε επαρκή στέγη.
Η διεθνής ερμηνεία του δικαιώματος αυτού υπερβαίνει την απλή ύπαρξη κατοικίας. Η «επαρκής στέγη» προϋποθέτει:
Νομική ασφάλεια κατοχής.
οικονομική........