Δεν έχουμε οξυγόνο |
Του Βασίλη Μαγκλάρα
Ζούμε σε μια χώρα στην οποία οι τραγωδίες έχουν γίνει ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ συνήθεια. Βλέπεις τις επετειακές τραγικές ημερομηνίες, να γεμίζουν το ημερολόγιο και ανατριχιάζεις. Έτσι όπως πάμε σε λίγο τα ημερολόγια αντί ν’ αναφέρονται σε Αγίους και σε παγκόσμιες μέρες, θα γεμίζουν τις σελίδες τους με φρίκη. Εθιστήκαμε στη θλίψη, στην απώλεια, στο σκοτάδι, στην αξημέρωτη δυστυχία και βολοδέρνουμε σαν την καλαμιά στον κάμπο, περιμένοντας το μοιραίο. Προγραμμένοι σε μια λίστα μελλοθανάτων που από σύμπτωση ζούμε.
Υπερβολή; Μπορεί. Για μετρήστε όμως εκτός από την καθημερινότητα που μας ξαφνιάζει με αδυσώπητα περιστατικά πόνου, γεμίζοντας τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τα τηλεοπτικά δελτία, πόσες τραγωδίες που στοίχισαν δεκάδες ανθρώπινες ζωές, κτύπησαν τον Τόπο μας ανελέητα; Πόσες, τα τελευταία είκοσι χρόνια μόνο; Ξεκινώντας από τις πυρκαγιές στην Ηλεία, την πυρκαγιά στην Μαρφίν, την πυρκαγιά στο Μάτι, την πλημύρα στη Μάνδρα, τη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη, ο........