Prof. Dr. Ahmet SEVGİ

Çanakkale Harbi bizim için bir ölüm kalım savaşı idi. Maazallah, Çanakkale’de mağlup olsaydık sanırım bugün Anadolu’da başkaları olurdu. İşte bunun içindir ki Mehmet Âkif, Çanakkale muharebesiyle “Bedir Savaşı” arasında bir ilgi kurarak Mehmetçiğe şöyle seslenir: 

Ey bu topraklar için toprağa düşmüş asker!

Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.

Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor TEVHİDİ

Bedr'in arslanları ancak bu kadar şanlı idi."

Basit bir benzetme gibi görünen Âkif’in bu ifâdeleri aslında büyük bir hakîkate işaret etmektedir. Müslümanlar Bedir’de mağlup olsalardı ne olurdu biliyor musunuz? Müminlerin ocağı Medîne düşer ve İslâm güneşi daha doğmadan batmaya mahkûm olurdu. Aynı şekilde, şâyet düşman Çanakkale’de o gün muvaffak olsaydı başta İstanbul olmak üzere bütün İslâm dünyası işgal edilerek ezân-ı Muhammedî susturulacaktı.

Bu acı gerçeği önceden gören Mehmetçik 250 bin şehit pahasına yurdunu düşmana çiğnetmedi. Dolayısıyla, M. Âkif’in söz konusu benzetmesi bence yerindedir, yadırganmamalı...

Mehmetçik Çanakkale’de sadece bir zafer kazanmakla kalmadı. Aynı zamanda büyük bir insanlık dersi de verdi dünyaya. Batı; kan dökücü, barbar diyerek karalamaya çalıştığı Türk insanının, göz yaşartıcı örnek davranışlarına şahit oldu bu savaşta... Çanakkale’de savaşan ve daha sonra Avustralya Genel valisi olan Üsteğmen Lord Casey’in şu sözlerini birlikte okuyalım:

“25 Nisan 1915 günü Conkbayırı’nda Türkler ve Birleşik kuvvetler arasında korkunç siper savaşları oluyor. Siperler arasında 8-10 metre mesafe var. Süngü hücumundan sonra savaşa ara verildi. Askerler siperlerine çekildi. Yaralılar ve ölüler toplanıyor. İki siper arasında açıkta ağır yaralı ve bir bacağı kopmak üzere olan İngiliz yüzbaşısı avazı çıktığı kadar bağırıyor, ağlıyor. "Kurtarın!" diye yalvarıyordu. Ancak hiçbir siperden kimse çıkıp yardım edemiyor. Çünkü en küçük bir kıpırdanışta yüzlerce kurşun yağıyordu. Bu sırada akıl almaz bir olay oldu. Türk siperlerinden beyaz bir iç çamaşırı sallandı. Arkasından aslan yapılı bir Türk askeri silahsız siperden çıktı. Hepimiz donup kaldık. Kimse nefes alamıyor ona bakıyorduk. Asker yavaş adımlarla yürüyor siperdekiler kendisine nişan almış bekliyordu. Asker, yaralı İngiliz subayını okşar gibi yerden kucakladı. Kolunu omzuna attı ve bizim siperlere doğru yürümeye başladı. Yaralıyı usulca yere bırakıp geldiği gibi kendi siperlerine döndü, teşekkür bile edemedik. Savaş alanlarında günlerce bu kahraman Türk askerinin cesareti, güzelliği ve insan sevgisi konuşuldu. 

Dünyanın en yürekli ve kahraman askeri Mehmetçiğe derin sevgi ve saygılar”.

Çanakkale savaşıyla ilgili aktarmak istediğim ibret verici bir başka olay da şöyledir: 

"Anlatıldığına göre, Anzak askerleri Türk şehitlerinin yattığı yerlerin yakınından geçmek mecburiyetinde kaldıklarında tıkırtı yapmasın diye ayaklarına bir bez geçirirlermiş. Ufak bir gürültüden, onların mezarlarından kalkacaklarına inanırlarmış”.

Anzak askerlerinin bu kadar hassasiyet gösterdikleri topraklar üzerinde, lakayt dolaşan insanları görüp de kahrolmamak mümkün mü?

Çanakkale Zaferinin 111. yıldönümünde şehit Mehmetçiklere C. Allah’tan rahmet niyaz ediyoruz. Ruhları şâd olsun...  

Not: Bu makale, yazarın “Zihniyet Değişimi” adlı eserinden alınmıştır. 

© tarihistan.org