İsmail ZORBA

([email protected])

DOST BAĞI GÖNÜL BAĞI

Dünya kervanında biz de birer yolcuyuz, her ne kadar yolculuğumuzun farkına varamasak da. Zaman, almış başını gidiyor. Zamana dur demek, dur diyebilmek, zamanın elinden tutabilmek kimin haddine? Oysa gerçekleri, doğruları bir güç olarak arkamıza aldığımızı zannedip kendi oyunumuzda yenik düşmenin hüsranını yaşıyoruz her seferinde.

Bir varmış, bir yokmuş. Masala başlarken uydurduğumuz tekerlemeler gibi yuvarlanıp gidiyoruz. Tekerlemeler dilimizde döne dursun dünya da bizim hakikatimiz dışında kendi yörüngesinde dönüp duruyor. Bu işte bir tuhaflık var ki çözebilene. Biz demişler, komşular arasında anında kurduğumuz gecekondularımızda kararsız, huzursuz, sağlıksız yaşayıp gidiyoruz. Anlık zamanların şik, şak dokunmaları.

Kendi benliğimizde kaybolup gitsek neyse, insanız işte!. Hiçbir kayd u şart altında insan yalnız kalamıyor. Yalnız kaldığı an çaresaz, çaresiz, fani ve yitik. Kendine hayrı dokunmayanın başkasına ne hayrı olur, elbet zararı olur.

Bütün yaşamını sadece “bugüne” hapsetmiş bir insanlıkla karşı karşıyayız. Kendi egolarının, kendi nefislerinin çatısı olmayan evlerinde ulaşabilecekleri şerrin sınırı yok. Bir sınır belirleseydik. Bu işin insanlığı koruma kalkanı ya da bir sigortası olsaydı keşke. Geçmişini unutan, bugünde kaybolan insan geleceğin neresinde yer alabilir ki? Yitik düşler insanına merhaba!

Nerede kaldı insana ait hasletler? Nerede kaldı evlat olmak; nerede kaldı anne olmak, baba olmak; nerede kaldı kardeş olmak, eş olmak, dost olmak? Bütün bunlar insanı........

© tarihistan.org