Σήμερα κρατάει ακόμη, μαζί με τη χαρά της γιορτής και η στομαχίλα των γιορταστικών ημερών («Τι το ήθελε το σκόρδο στην πορκέτα;», «Ναι μωρέ, το σκόρδο σε μάρανε, όχι που έφαγες για μέχρι το Πάσχα»). Μετά Σαββατοκύριακο, για ό,τι υπολείμματα ευχών μάς έχουν μείνει, τη Δευτέρα τη σφηνώσαμε την αδειούλα ώστε να συμπληρώσουμε, με την αργία των Φώτων, μια πλέρια εβδομάδα διακοπών και από την Τετάρτη, τέρμα τα ψέματα. Είμαστε πλέον αντιμέτωποι με το 2026, χωρίς γιορταστικές γιρλάντες. Πρόσωπο με πρόσωπο. Και έχω την εντύπωση ότι πρέπει να το καλοπιάσουμε αυτό το ξεπεταρούδι. Να το κανακέψουμε όσο είναι ακόμη νωρίς διότι, αν κρίνω από τους οιωνούς, το βλέπω να αντρειώνεται σαν κακόγουστο αστείο. Και πώς λένε «ξινό μάς βγήκε το γέλιο»; Ε, αυτό.

Στα τελευταία του, ο παλιός ο χρόνος μας επιφύλασσε σκηνές ονειρικού ρεαλισμού. Ξέρετε, αυτό που συμβαίνει όταν η ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας συνδυάζεται με στοιχεία ονείρου, υπερρεαλισμού ή μαγείας, δημιουργώντας σουρεαλιστικές σκηνές που όμως έχουν βάση........

© Ta Nea