Στον θάνατο του Κωστή Παλαμά ή του Σικελιανού, έγινε λιγότερη ταραχή απ’ όση με τον Μαζωνάκη. Και στην κηδεία του Βασίλη Βασιλικού παρέστησαν εκατό άτομα. Θα πεις, εντάξει, τι να κάνουμε, ο Ελληνισμός προχωρεί, εξελίσσεται. Εξάλλου ξέρουμε πως υπάρχει πλέον χοντρό πρόβλημα κατανόησης κειμένου και ευρύτερη βραδυπεψία πραγματικότητας. Σε βαθμό που, αν ζούσε ο Σεφέρης, ίσως και να πήγαινε στη συναυλία του Ρέμου (λες;). Και γιατί όχι, εφόσον γνωστός διανοούμενος συνθέτης δήλωσε, όταν πληροφορήθηκε τον πρόωρο θάνατο του Μαζώ: «Εφυγε η γη κάτω απ’ τα πόδια μου». Σκέψου τι θα έπαθε όταν μετέστη ο Διονύσης Σαββόπουλος – κανονικά θα πρέπει να είχε διαρρεύσει υποκάτω του όλος ο γαλαξίας, οπότε θα ζούσαμε τώρα όλοι μέσα σε ένα διαστημικό κενό.

Φταίνε λοιπόν, κάποιοι γιατροί, αλλά «φταίει κι ο λαός που είναι μαραζιάρης»; Από την εποχή του νερού του Καματερού, συνεχίζεται ο ίδιος αταβισμός: απ’ ό,τι και να πάσχεις, θα σε σώσουν κλαδιά βρασμένης αγριελιάς, ούρα ρινόκερου της Σουμάτρας (αν εκεί ζουν ρινόκεροι) ή ιδρώτας πράσινου σκορπιού της Κούβας. Μπορεί και τα σκαλιά της Τήνου. Και δεν είναι λίγοι που ανεβαίνουν στα βουνά και μαζεύουν μαντζουράνες, γαϊδουράγκαθα, μολόχες και τσουκνίδες και τα βράζουν και τα πίνουν, ως θεραπεία των πάντων, διότι κατά τη γνώμη τους, οι γιατροί δεν ξέρουν, δεν έχουν ιδέα. Ασε εκείνους που........

© Ta Nea