Συμφορά! Ο διαβόητος Αλκέτ Ριζάι δεν επέστρεψε στο κελί του, μετά το πιστολίδι στο beach bar στην Ανάβυσσο. Και τώρα εμείς τι κάνουμε; Περιμένουμε να επιστρέψει και μέχρι τότε μας τρώει η αγωνία. Τρέφεται καλά, το πουλάκι μου, ή μόνο χάμπουργκερ; Πού κοιμάται; Τον προσέχουν;

Αυτά απασχολούν κάθε άνθρωπο με κοινωνική ευαισθησία και δημοκρατική ευθιξία – καλά δεν λέω; Στη φυλακή ο Αλκέτ ήταν μια χαρά, αρχοντόπουλο. Τα είχε όλα. Τώρα, δεν ξέρουμε αν παίρνει ένα σωστό πρωινό ή ξεκινά τη μέρα του με καφέ και τσιγάρο, ούτε ξέρουμε αν του φτιάχνουν το βραδινό του ρυζόγαλο όπως το θέλει, με μπόλικη κανέλλα. Οπότε τι κάνουμε; Υπομονή μόνο, δεν υπάρχει τίποτα άλλο.

Υποψιάζομαι ότι κάποιοι εκνευρίζεστε, επειδή η απόδραση ενός καθάρματος της δικής του κατηγορίας είναι θέμα σοβαρό και δεν σηκώνει αστεία. Κάνετε λάθος όμως, αν το λέτε, γιατί όλο το σωφρονιστικό σύστημα της Πολιτείας είναι ένα αστείο. Χοντρό αστείο; Κακό αστείο; Ναι, αλλά αστείο, γιατί πώς λέγονται οι φυλακές Δομοκού, όπου δεν επέστρεψε ο Ριζάι μετά την άδειά του; «Υψίστης Ασφαλείας», παρακαλώ! Δεν είναι αστείο αυτό; Φυλακές........

© Ta Nea