Σαν σήμερα, πριν από δεκαπέντε χρόνια, έγινε μπροστά από τη Βουλή η πρώτη συγκέντρωση των Αγανακτισμένων, που ήταν και η πρώτη στη χώρα μας μαζική συγκέντρωση η οποία διοργανώθηκε μέσω σόσιαλ μίντια. Η σημερινή αναφορά ωστόσο δεν είναι επετειακή καθώς θεωρώ ότι από τότε θεμελιώθηκε αυτό που εγώ θα έλεγα η «δημοκρατία» της οργής – τα εισαγωγικά διότι κανένα υγιές πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να χτιστεί με βασικό «υλικό» την οργή, μια εκτροπή του θυμικού δηλαδή που τρέφει τον λαϊκισμό και δεν σκαμπάζει από επιχειρήματα.

Οι Αγανακτισμένοι, που μπορεί και να ξεκίνησαν με αγαθές προθέσεις, εξελίχθηκαν, πολύ γρήγορα, σε φυτώριο ακραίων ιδεολογιών, φανατισμού και μίσους. Που υπονόμευαν την ίδια τη δημοκρατία. Το σύνθημα που ήθελε να καεί «το μπουρ… η Βουλή», οι κρεμάλες που οι συγκεντρωμένοι φαντασιώνονταν ότι ετοίμαζαν για τους πολιτικούς είναι το χαλάκι της εισόδου καθεστώτων που πατάνε σε μια δήθεν λαϊκή οργή. Και μην ακούσω για διαφορές πάνω και κάτω πλατείας. Οταν το «διαχωριστικό» δύο κοσμοθεωριών είναι μισή ντουζίνα σκαλάκια, πρόκειται για το ίδιο έργο με διαφορετική........

© Ta Nea