Να το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή. Οι δημοσκοπήσεις δεν μετρούν ανύπαρκτα ή υποθετικά κόμματα. Κανονικά δεν μετρούν ούτε πρωτοεμφανιζόμενα κόμματα.

Αλλά κουβέντα να γίνεται.

Οσοι λοιπόν περιμένουν τις δημοσκοπήσεις για να μετρήσουν τα κόμματα του Τσίπρα, της Καρυστιανού ή του Σαμαρά κινδυνεύουν να απογοητευτούν ή έστω να διαψευστούν.

Είναι αλήθεια ότι τους έχουν κακομάθει κι οι δημοσκόποι. Που άρχισαν να μετρούν τα wannabe κόμματα πριν καν σκάσουν μύτη.

Και τουλάχιστον για να μην τους πάρουν με τις πέτρες εφηύραν διάφορες πατέντες μέτρησης όπως «πόσο πιθανό είναι να ψηφίσετε» και μάλιστα με διαβαθμισμένες πιθανότητες «πολύ», «αρκετά», «λίγο» ή «καθόλου».

Λες κι υπάρχει ποτέ ενδεχόμενο να πάει κάποιος στην κάλπη για να ψηφίσει «λίγο» ή «αρκετά» ένα κόμμα!

Προφανώς όλα αυτά είναι αστειότητες. Που δεν θα πρέπει όμως να συσκοτίσουν ένα υπαρκτό φαινόμενο: πως σε όλη την Ευρώπη οι κομματικές ταυτίσεις έχουν ρευστοποιηθεί, νέοι κομματικοί συσχετισμοί αναδύονται και το παλαιότερο κομματικό σύστημα δοκιμάζεται σοβαρά.

Εχουμε ίσως την ευρύτερη κομματική αναδιάταξη από τον Μεσοπόλεμο όταν είχαν διεκδικήσει την είσοδό τους στο κομματικό στερέωμα οι κομμουνιστές, οι φασίστες και ναζιστές. Τα άκρα, δηλαδή.

Σήμερα, ακόμη και σε μεγάλες ευρωπαϊκές δημοκρατίες (Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία…), διεκδικούν την εξουσία κόμματα που πριν από μία εικοσαετία δεν υπήρχαν καν.

Με άλλα λόγια κανείς δεν μπορεί να προδικάσει την πορεία των αναμενόμενων κομμάτων. Είναι βέβαιο όμως ότι........

© Ta Nea