Ζήσαμε άλλη μια επέτειο από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και διαβάσαμε τις ίδιες ή περίπου τις ίδιες αναμνήσεις και αναλύσεις. Λογικό.

Οι αναμνήσεις δεν αλλάζουν με τα χρόνια, ούτε οι αναλύσεις αυξομειώνονται ανάλογα με τις εποχές.

Το νέο στοιχείο είναι μια προσπάθεια γενίκευσης που έχει εκδηλωθεί τα τελευταία χρόνια. Και η οποία καταλήγει να θεωρεί την πραξικοπηματική ανάληψη της εξουσίας από στρατιωτικούς (συνήθως) περίπου δευτερεύουσα μέθοδο εξόντωσης της δημοκρατίας.

Αφού δηλαδή δεν έχουμε πια δικτατορίες, ούτε υποψήφιους δικτάτορες, μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι δικτατορίες υπάρχουν αλλά είναι άλλου είδους και γι’ αυτό δεν τις βλέπουμε. Κάτι δηλαδή σαν παντομίμα.

Ο Ουμπέρτο Εκο ήταν από τους πρώτους όταν δήλωνε ότι «σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση».

Δεν ξέρω αν ο Παπαδόπουλος, ο Παττακός κι ο Μακαρέζος θα προτιμούσαν σήμερα να παρουσιάζουν πρωινάδικο. Αλλά μπορώ να διαβεβαιώσω πως όσο άθλια κι αν είναι η σημερινή τηλεόραση, παραμένει πάντα προτιμότερη από το ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Ασε που από όπου κι αν το δει κανείς, χίλες φορές να πέσεις στα χέρια της Μενεγάκη ή της Φαίης Σκορδά παρά του Θεοφιλογιαννάκου.

Πιο πρόσφατα, πολλές συγκινήσεις προσέφερε ένα βιβλίο των Steven Levitsky και Daniel Zimblatt, αμφότεροι του Χάρβαρντ, με τίτλο «How Democracies Die» (2019).

Η θεωρία των δύο ακαδημαϊκών είναι ότι οι δημοκρατίες δεν απειλούνται σήμερα από πραξικοπήματα αλλά υπονομεύονται εκ των έσω με τη........

© Ta Nea