Αυτό κι αν ήταν… τραγούδι. Μια «μπαλάντα» που θα μείνει αξέχαστη. Οχι βέβαια με τον τρόπο εκείνων που έγραψε ο μέγας τροβαδούρος που το όνομά του έχει απλώς ένα γράμμα διαφορά, ο Μπομπ Ντίλαν, κάνοντας τους ανθρώπους απανταχού της γης να ριγούν στα ακούσματά τους.

Εδώ, στην περίπτωση του Ταλ Ντίλιαν, το «αξέχαστη» σημαίνει κάτι διαφορετικό – όχι όμως και απόλυτα, τουλάχιστον από την άποψη ότι το αποτέλεσμα, για κάποιους, ασυγκρίτως λιγότερους ασφαλώς, είναι τελικά το ίδιο έστω και αν προέρχεται από διαφορετικής μορφής ερέθισμα: και ο Ντίλιαν επίσης προκαλεί ρίγος. Αλλά διαφορετικό: δεν είναι εκείνο της ανύψωσης του ανθρώπου μέσα από την τέχνη, ιδίως δε τη μουσική.

Αυτό, είναι ρίγος τρόμου. Ρίγος οιωνός μαύρων ημερών για εκείνους που έστησαν τον πιο διαβόητο παρακρατικό μηχανισμό στην… «ευρωπαϊκή» Ελλάδα του 21ου αιώνα. Ρίγος ότι οι μέρες που μπορούσαν να ψεύδονται ασύστολα και αδιάντροπα για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα μιας τραγικής για τη........

© Ta Nea