Στο χαμόσπιτο του εβραίικου μαχαλά, όπου γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, μαγείρευε πιο πολύ η πόντια γιαγιά μας, σχετικά απλά «πιάτα» να το πω, με την ορολογία του συρμού. Του παππού του άρεσαν τα φασόλια πιάζι, οι γίγαντες, οι «πατάτες μπλουμ» (δηλαδή γιαχνί) και ασφαλώς η φασολάδα και τα άλλα όσπρια. Επίσης, του άρεσαν τα καλοβρασμένα μακαρόνια με κιμά, όχι τα «αλ-ντέντε» που απαιτεί ο κάθε επαΐων πελάτης σήμερα.

Ο μπαμπάς μας, λόγω δουλειάς, έτρωγε συχνά έξω, σε λαϊκά μαγειρεία, τα οποία γνώρισα αργότερα κι εγώ . Η μαμά, μαγείρευε απλώς ανεκτά· λίγες συνταγές, όπως ψάρια πλακί, τα οποία επειδή είχαν πολλά αγκάθια μάς έκοβαν την όρεξη, αλλά με λίγη απειλητική πειθώ τρώγαμε όλο το πιάτο. Εκανε όμως καταπληκτικό κέικ σε φόρμα, με τρύπα στη μέση, βανίλια ή μαρμπρέ. Στο τέλος είχε εξελιχθεί σε φοβερή μαγείρισσα λαχανοντολμάδων και σαρμάδων σε αμπελόφυλλα. Αυτή η γευστική μνήμη τους με στοιχειώνει νοσταλγικά.

Στη δεκαετία του εβδομήντα η εμβέλεια των κοινωνικών και γαστρονομικών, δηλαδή των πολιτισμικών, εμπειριών μου, διευρύνθηκε λόγω του δευτεροβάθμιου σχολείου μου κυρίως, που έδρευε........

© Ta Nea