Η γιορτή πριν από την τραγωδία δεν είναι μία συγκινητική λεπτομέρεια. Δίνει, βέβαια, μία ευκαιρία αναστοχασμού πάνω στην τύχη και στο ζευγάρωμα της ζωής με τον θάνατο. Ομως μας δείχνει πολλά περισσότερα. Τη σκληρή και ειρωνική αντίθεση ανάμεσα στο corporate και στη ζωή, εν προκειμένω στον θάνατο.

Οι γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους στα Τρίκαλα, λίγες ώρες πριν από την έκρηξη διασκέδαζαν στην ετήσια εταιρική γιορτή. Και μετά πήγαν για δουλειά. Δούλευαν τη νύχτα ώστε το πρωί και το μεσημέρι να έχουν χρόνο για τα παιδιά. Και δεν αποκλείεται η υποστήριξη της οικογένειας, η δουλειά που δεν πληρώνεται, να ήταν πιο απαιτητική από τη βάρδια στο εργοστάσιο. Αυτές οι γυναίκες δεν ήταν σύμβολα. Δεν ήταν «ηρωίδες της εργασίας». Ηταν μητέρες με την πιο πεζή, καθημερινή έννοια: είχαν παιδιά να μεγαλώσουν, σπίτια να κρατηθούν όρθια, λογαριασμούς να πληρωθούν. Ηταν οι εργάτριες. Αυτές που θα θυμόμαστε για τον θάνατό τους, αλλά όχι με τα ονόματά τους.

Και κάπου εδώ αρχίζει η γνώριμη τελετουργία. Ανακοινώσεις,........

© Ta Nea