Ο Ολυμπιακός περιμένει απόψε την Μπάγερ Λεβερκούζεν στο Γ. Καραϊσκάκης με σκοπό να την κερδίσει και να μείνει ζωντανός στο κυνήγι της πρόκρισης στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ. Η γερμανική ομάδα ξυπνά στους οπαδούς του πρωταθλητή ωραίες μνήμες καθώς το όχι και τόσο μακρινό 2002, Σεπτέμβρη μήνα, οι Ερυθρόλευκοι είχαν πετύχει εναντίον της τη μεγαλύτερη νίκη τους στη διοργάνωση με 6-2 στο γήπεδο της Ριζούπολης. Η γερμανική ομάδα είχε έρθει στην Αθήνα με τον άτυπο τίτλο του φιναλίστ του τελικού της διοργάνωσης και είχε μάλιστα προηγηθεί στο 22′ με τον Σνάιντερ.

Εκείνο το ματς μού θυμίζει μέχρι και σήμερα κάτι που μου ‘χε πει κάποτε ένας σπουδαίος ιταλός δημοσιογράφος, ο μακαρίτης πλέον Τζιάνι Μελιντόνι. Για αυτόν, στην ιστορία κάθε ομάδας, υπάρχει μια εμφάνιση στην οποία αυτή αγγίζει κάτι που για τα μέτρα της αποτελεί ένα είδος τελειότητας. Το κακό, όπως έλεγε, είναι ότι πάντα ακολουθούν καταστάσεις χάους. Είχε δίκιο. Εκείνη η εμφάνιση του Ολυμπιακού του Τζόρτζεβιτς, του Ζιοβάνι, του Γιαννακόπουλου, του Καρεμπέ φυσικά, ήταν μια στιγμή τελειότητας: τόσο εκθαμβωτική που πολλοί έχουν ξεχάσει το χάος που ακολούθησε. Εκείνη τη σεζόν έπειτα από αυτόν τον θρίαμβο ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε κανένα ματς.

Εγραψα κάτι για εκείνο το ματς του 2002 γιατί για το αποψινό δεν υπάρχουν και πολλά να πεις. Η Μπάγερ Λεβερκούζεν δεν είναι Καϊράτ – είναι μια ομάδα με γνωστές αρετές και γνωστές αδυναμίες. Αγωνίζεται καλύτερα εκτός έδρας (έχει δύο νίκες και δύο ισοπαλίες) κι αυτό γιατί........

© Ta Nea