Οι δημόσιες ομολογίες λειτουργούν ως τελετουργίες εξαγνισμού, ενισχύουν μια κουλτούρα δημόσιας αυτοενοχοποίησης και υπό αυτό το πρίσμα η «ομολογία» δεν υπηρετεί την αλήθεια, αλλά τη συμμόρφωση και το εξηγώ παρακάτω. Η ομολογία μπορεί να είναι θεμιτή ή αποδεκτή, όταν γίνεται ελεύθερα και έχει παιδαγωγικό ή θεραπευτικό σκοπό· έτσι, δεν εκλαμβάνεται ως αυτοδιαπόμπευση, αλλά ως προσωπική αφήγηση ευθύνης. Είναι θεμιτό να ομολογούμε παραβατικές πράξεις της νιότης μας, όταν υπάρχει λόγος ευθύνης ή βλάβης έναντι άλλων. Η ομολογία είναι αναγκαία για τη θεσμική αξιοπιστία μας, αν ασκούμε εξουσία, κρίση ή έχουμε παιδαγωγικό ρόλο. Ενα κρίσιμο ζήτημα είναι αν το κάνω επειδή το θεωρώ σωστό ή επειδή το απαιτεί το κοινό μου, δηλαδή για λόγους πολιτικής επικοινωνίας ή πολιτικού μάρκετινγκ. Η ομολογία παραβατικών πράξεων στη νιότη είναι θεμιτή, όταν υπαγορεύεται από φρόνηση, δεν επιβάλλεται πειθαρχικά και δεν μετατρέπεται σε μόνιμο ψηφιακό στίγμα· αυτή η ομολογία όμως δεν είναι θεμιτή, όταν απλώς........

© Ta Nea