Θυμάμαι καλά τις μέρες του 1979, όταν η λεγόμενη «Ισλαμική Επανάσταση» ανέτρεψε τον σάχη της Περσίας. Μέχρι τότε η χώρα είχε μεν απολυταρχικό καθεστώς αλλά και μια περίοπτη θέση στο διεθνές σπέκτρουμ του κοσμοπολιτισμού. Η οικογένεια του σάχη ήταν κάτι σαν τη βασιλική οικογένεια της Μεγάλης Βρετανίας στα ντουζένια της. Ο μύθος της Σοράγια, της «θλιμμένης πριγκίπισσας» που ο αυτοκράτορας τη χώρισε επειδή δεν μπορούσε να κάνει παιδί, η εκθαμβωτική λάμψη, τα ρούχα και τα κοσμήματα της Φαράχ Ντιμπά, ο «ωραίος διάδοχος» Ρεζά Παχλαβί (μην πω πώς έχει γίνει τώρα), οι μεγαλοπρεπείς γιορτές που διοργανώνονταν εκεί και στις οποίες συμμετείχαν εξέχουσες προσωπικότητες της τέχνης από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ τροφοδοτούσαν τις ανάλογες σελίδες των περιοδικών. Και οι εικόνες που έφταναν από την Περσία έδειχναν έναν πλήρως εξαμερικανισμένο λαό. Τα αγόρια είχαν μακριά μαλλιά, φορούσαν λουλουδάτα πουκάμισα και παντελόνια καμπάνα, τα κορίτσια ιλιγγιώδη μίνι και χοτ παντς, όπως λέγαμε τότε τα........

© Ta Nea