Savaş kapıda, peki süreç nerede? |
27 Şubat’ın sene-i devriyesinde -Abdullah Öcalan’ın PKK’yi fesih açıklamasının birinci yılı- DEM Parti’den Öcalan’ın da mesaj göndereceği bir değerlendirme toplantısına davet alınca, ne yalan söyleyeyim heyecanlandım, hatta biraz beklentiyi yükselttim.
Süreçte yeni bir aşamaya geçileceğini, Meclis’ten çıkan rapor ve yasal düzlemler konusunda anlaşma sağlandığını, artık bir ivme kazanıldığını, somut adımlar aşamasına geçilmek üzere olunduğunu filan düşündüm.
Benim gibi birçok gazeteci de aynı düşüncelere kapılmış olsa gerek, ortalıkta söylentiler dolaşmaya başlamıştı bile; mesajın içeriğinde tam fesih, Kandil’den gelecek ilk bin kişilik kadro, ardından diasporadan gelecek 500 kişilik kadronun izleyeceği yol haritası filan konuşuluyordu.
Tarihi bir güne daha tanıklık edecektik.
Ankara’daki toplantıya da bu ruh hâliyle katıldım.
Toplantının düzenleneceği salona girmeden karşılaştığım, uzaktan gözlemlediğim, sohbet ettiğim siyasetçilerin, Kürt hareketine yakın isimlerin ifadelerinden, jest ve mimiklerinden, durgun hâllerinden, pek de görünmek istemeyişlerinden yersiz bir beklentiye kapıldığımı biraz anlamış oldum. Salonda yerimizi alıp Öcalan’dan gelen mesajın okunmasıyla beraber bir fısıltılaşma, herkesin birbirine bakması ve aniden tüm salonu ele geçiren heyecan yitimi gözle görünür nitelikteydi.
Abdullah Öcalan beklenti dahilinde, umut yeşertecek, hatta yeni sayılabilecek tek bir söz dahi etmemişti.
“Biz bugüne kadar elimizden geleni yaptık, devlet kanadı hâlâ tek bir somut adım atmış değil” diyordu. Ve bu bende “süreç duraklamış” hatta “durmuş” algısına neden olmuştu. Aynı mesaj bana göre Kürtlere; sakin, sabırlı ve dirayetli olmayı, Türklere ise barışı benimsemeyi, pozitifte buluşmayı, Kürt ve Türk’ün tarihten beri beraber olduğunu, bu dostluğu, kardeşliği hatırlamayı öğütlüyordu.
Bana göre diyorum; çünkü mesele Öcalan olunca ondan gelen mesajlar bazen farklı anlamlar taşımış olabiliyor ve anlam kişisine göre değişebilir.
Kürt meselesiyle ilgilenenler bilir, ‘bir gün barış kesin’ gözüyle........