Bu hafta, bir anne evinin tüm yaşamımız boyunca burnumuzun direğini sızlatan kokusunu yazayım istemiştim.

Kaçtır erteliyorum...

O kokuyu en çok babamın özlediğini düşünürüm hep. Hele bir gün memleketine, doğup büyüdüğü,  kendini bellediği Torosların uzun yaylası Pınarbaşı’na yaptığımız yolculuğun en özel anlarını unutamam hiç.

Yıkılmış anne evinin bahçesinde ayakta kalmış tek çocukluk anısı elma ağacına baka kalmıştık, babam da ben de. Bu ağaca ikimiz de tırmanmış olmalıydık, elma yiyeyim derken o babaannemin, ben annemin ilk terliğini belki aynı ağacın tepesinde yemiştik.

Bodrum’da evimizin bahçesini paylaştığımız gibi anılarımızın olmasını seviyorum Salim Efendi ile. Onu bahçeyle uğraşırken gördüğünüzde, sıkı iki dostun sohbetini bölmek istemez, tebessümle ikiliyi biraz izleyip yolunuza devam edersiniz.

Geçen pazar karşılıklı kahvemizi yudumlarken, kafasını meşgul eden........

© T24