Ablam Nazile Turhan’ın ardından |
Diğer
T24 Haftalık Yazarı
27 Nisan 2025
Nazile Turhan (1946-2025)
Yıl 1986. Ankara Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde son ameliyatımı oluyorum. Sonuç diğer iki göz ameliyatım gibi yine olumsuz. Üstelik çok az görerek girdiğim bu ameliyattan ışık hissi olmayan, gece ve gündüzü fark edemeyen total bir kör olarak çıkıyorum. Ama dert etmiyorum körlüğümü. Ablam Nazile Turhan yanımda. Daha önce düşündüğümüz gibi Körler Rehabilitasyon Merkezi’nin yolunu tutuyoruz. Tek bildiğimiz şey Rehabilitasyon Merkezi’nin Keçiören'de olduğu. Bir ilkbahar günü Keçiören sokaklarında, caddelerinde dolaşıyor, pek çok kişiye Körler Rehabilitasyon Merkezi'ni soruyoruz. Fakat bilen yok. Sonradan bir vatandaş "Şurada Atatürk Çocuk Yuvası var, bahçesinde körleri dolaşırken görüyorum. Bazen asker gibi sıralanıp dışarıya çıkıyorlar, kaldırımlarda bastonla geziyorlar" diyor. Oraya ulaşıyoruz. Rehabilitasyon Merkezi, çocuk yuvası bahçesinde iki katlı bir bina. Dışarıdan görülmüyor. Bu yüzden çevrede pek bilinmiyor.
Binanın geniş dış merdivenlerinden çıkıyoruz. Ağacı, yeşili bol, ferah bir yer burası. Ablam anlatıyor, ben dikkatle dinliyorum ve1987 yılında 5 ay yatılı kalıp körlük eğitimleri alacağım ortam zihnimde o gün şekillenmeye başlıyor. Bu, ablamla hep yapageldiğimiz bir şey. Onun anlatımları gözlerimin görmüyor oluşunu telafi ediyor, beni rahatlatıyor. Bazen o sıcacık elleriyle elimi tutup avcuma yolları çiziyor, çevreyi anlatıyor. Bazen de dikiş işlerinde kullanılan ruletle karton üzerinde oluşturduğu kabartma çizgileri parmağımla takip ederek yolları öğreniyorum. Meğerse biz ilk körlük eğitimlerine kuruma gelmeden başlamışız. Ablam, Rehabilitasyon Merkezi sosyal servisindeki ilgililere yaptığı betimlemelerden söz ediyor. Şaşırıyorlar, "Çok doğru........