Kim bilir kaçıncı mitingiydi CHP'nin. Alan boşalmış, az önceki kararlı uğultuların yerini alışılmış sokak sesleri almaya başlamıştı. Seyyar satıcılar dağılmış, görevliler bayrakları, flamaları, dövizleri toplamaya başlamışlardı. Onu bir bankta otururken gördüm. Yalnız. Sessiz. Öylece, bir sfenks gibi.  "Yorgunsunuz" dedim, yanına ilişirken. "Evet, yorgunum ama ayakta kalmaktan değil" diye yanıtladı. Yüz çizgileri belirginleşmiş, alın çizgileri  kalınlaşmıştı ama gözlerindeki ışıltı yerli yerindeydi. Onu dikkatle izlediğimi fark edince usulca çevirdi başını, "Bu memleket, bu olaylar yordu bizi" dedi. Cümlesinin her  hecesinde bir hayal kırıklığının izi vardı. Sormadım nedenini. Anlatacaklarını çok iyi biliyordum. Çünkü nedenini memleketin yarısından oluşan bir koro, hüzünlü bir oratoryonun dizeleri gibi sıralayıverirdi, tıpatıp aynı vurgularla, tonlamalarla. Tam o anda partinin otobüsü şarkıdan oluşan bir rüzgârı peşine takarak geçti yanımızdan: "Güzel günler göreceğiz çocuklar / güneşli güzel günler..." Gülümsedik ikimiz de. O ne düşündü bilemem. Ben, bir kamyon arkası yazısını hatırladım o an: "Daha ne kadar gideceğiz güzel günleri görmek için?"

Ülkeyi adım adım kuşatan yorgunluğu hissetmemek olanaksız. Bu yorgunlukta anlaşılamamak büyük etken sanırım. Kimse kimseyi anlamıyor. Miting alanlarında söylenenenleri öteki mahalle anlamıyor, anlamazlıktan geliyor. Onların söyledikleri bu tarafta duyulmuyor. Gülten Akın'ın şiirindeki gibi "aynı dille konuşuyor ama aynı dili konuşmuyoruz." Bu da giderek derin bir sessizliği büyütüyor insanlar arasında. Büyük bir kakofoni içinde susmayı yeğliyoruz.

Büyük müzisyen Gomidas Vartabet'i anımsadım. Anadolu'nun derinliklerinde kalmış birçok türküyü gün yüzüne çıkaran, döneminde ezanı en iyi okuyan Ermeni  müzisyeni... Tehcirde tanık olduklarından sonra bir daha hayatı boyunca hiç konuşmamış, ağzından........

© T24