Herkes savaşın nasıl biteceğini konuşuyor ama kimsenin bu sürecin Türkiye’yle ilişkisi hakkında pek bir şey söylediğini duymadım. Bana çok ilginç gelen bu durumun bir açıklaması var: Türkiye’nin elitleriyle siyaset sınıfı arasında akıl almaz bir kopukluk meydana geldi. Ne siyaset düşünce dünyasından besleniyor ne de entelektüeller siyaseti daha geniş bir çerçeve içinde ele alma çabasını gösteriyor.

İkinci bir neden daha çarpıyor gözüme. Daha önceki dönemlerde olduğu gibi, entelektüeller, kanaat önderleri meselelere tarihsel bir derinlik içinde bakmıyor. Bırakın tarihsel derinliği, ansiklopedik anlamındaki tarih bilgisi dahi sırra kademini (kadem, ayak, adım demektir) basmış durumda. Cumhuriyetin son kuşağından başlayarak 2000 nesline kadar (ki, AKP kuşağı demektir) kadar gelen nesillerin zihninde yer alan tarih sentezi hiç kimsenin zihninde mevcut değil. Neo-Osmanlılık arayışı içinde olanlar için bu ‘adem’ (yetersizlik) daha da geçerlidir.

Eğer tarihsel bir derinlik anlayışla düşünülseydi, şu haksız, şu saçma, şu lanet savaşa Türkiye’nin de muhatap olduğunu görmek mümkün olurdu. Kim ne derse desin, hangi gerçekçe gösterilirse gösterilsin ABD’nin gelip böyle bir savaşı açması kabul edilemez. Körfez Savaşı ne kadar anlamsız idiyse bu savaş ondan daha kanlı ve elimdir. Ama Körfez Savaşı sırasında Baudrillard’ın "Öyle bir savaş yaşandı mı?" diye sormasından bu yana savaşlar eskisi kadar dehşet duygusu üretmediği için Körfez Savaşı'na gösterilen tepki bu defa gösterilmiyor. 

Türkiye’de, tepki bir yana, savaş, Ulusalcılarla İslamcıları bir çizgide buluşturan ‘İran düşmanlığı’ üstünden meşrulaştırılıyor. Bir eski büyükelçi, Batıcı olması hasebiyle İran’a tepki gösteriyor, bir İslamcı da Caferiliğe/Şia’ya karşı olduğu için İran’a saldırıyı mubah görüyor. Şaşmayıp da ne yapmalı? Haydi, Batıcıların İran karşıtlığına bir şey demeyelim, o malumu ilam olur, ama Şia ‘tehlikesi’ veya ‘endişesi’ içinde İran........

© T24