Gazoz, tüm Anadolu’da yalnızca bir içecek değil; kolektif hafızanın ve gündelik hayat kültürünün taşıyıcısı olan bir nostalji nesnesidir. Ordu’da özelinde ise aile içinde başlayıp kuşaktan kuşağa aktarılan bir “Ufuk Gazoz” anlatısı vardır. Öyle ki gurbete gidenler bile bulundukları şehirlerde bu gazozun peşine düşer. Bu arayış, yalnızca bir içeceğe duyulan özlem değil; bir kentin hafızasına, tadına ve alışkanlıklarına duyulan bağlılıktır.

Ufuk Gazoz, başlı başına bir lezzet olsa da; çocukluğumuzda yalnızca bir içecek değil, hayatın pek çok anına sinmiş bir hatıraydı. Okulda pekmezli simidin, pazar günleri kalabalık aile sofralarında Ordu pidesinin, okul çıkışlarında yenilen ve ezme sucuktan yapılan Ordu Tostu’nun vazgeçilmez eşlikçisiydi. Bizden önceki kuşaklar için yazlık sinemaları da dahil edebiliriz. Sokaklarda ise şişe kapakları çocukların oyunlarına karışır; gazoz, gündelik hayatın hem tadı hem de neşesi olurdu. Çocukluğumuzda mahalle bakkallarının önünde, Bedford kamyonlardan indirilen Ufuk........

© T24