İstanbul’un nasıl bir şehir olacağı çoğu zaman büyük projelerle, krizlerle ya da sert tartışmalarla gündeme geliyor. Bazen de bu sorunun en sade hali, akşam saatlerinde bir toplantı salonunda, yuvarlak bir masadaki konuşmaların akışı içinde ortaya çıkıyor.

İstanbul Kent Konseyi’nin son toplantısı tam da böyle başladı.

Salona girdiğimde kalabalık çoktan oluşmuştu. Küçük gruplar hâlinde konuşmalar sürüyor, bir yandan gündem kağıtları dolaşıyor, bir yandan herkes yerini bulmaya çalışıyordu. Tanıdık yüzler birbirine selam veriyor, yeni gelenler biraz kenarda durup ortamı tartıyordu.

Daha toplantı başlamadan, bu akşamın uzun süreceği hissi yerleşmişti. Akşamın ana başlığı İstanbul’un yeni 1/100.000 ölçekli Çevre Düzeni Planı’ydı. Yani kulağa teknik gelen ama aslında çok basit bir soruya karşılık gelen bir mesele: Bu şehir nasıl bir yer olacak?

Aynı masada, aynı sorunun etrafında

Toplantı başladığında ilk dikkat çeken şeylerden biri, farklı dünyaların aynı masada buluşmasıydı.

Planlama ekibi süreci anlatıyor. Meslek odaları daha çok yöntem üzerine düşünüyor. Konsey üyeleri ise doğal olarak şu soruyu soruyor: “Biz bu sürecin neresindeyiz?”

Bu farklılıklar zaman zaman hissediliyor. Aynı kelimeler kullanılsa da, herkesin o kelimelerden anladığı şey biraz farklı. Buna rağmen toplantının dağılmamasını sağlayan bir şey var: Ortak bir mesele etrafında kalma isteği.

Sunumlarda sık sık “katılım” kelimesi geçiyor. Bu kelimeyi daha önce de duyduk; ama burada biraz daha dikkatle kullanılıyor: Sadece dinlemek değil, birlikte üretmek…

Planın kendisi kadar süreci de konuşmak

Anlatılanlar içinde........

© T24