Silivri Cezaevi (Marmara Cezaevi) büyük kampüsü içerisinde bulunan duruşma salonu duvarlarının dili olsa da konuşsa… Cumhuriyet davasını hatırlıyorum… O günlerde de aileler metrelerce uzaktaki tutuklu yakınlarına seslerini duyurmak, duygusunu ifade etmek için beden dilini kullanırdı.

Beden dili evrensel bir dil… Kalp işareti, sarılma işareti, öpücük göndermeler… Silivri 40. Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülen davanın 15. duruşmasında tutuklular bu dili kullandı, yakınları da…

Farklı sosyo kültürel ve ekonomik geçmişten gelen aileleri bir araya getiren bu davada tutuklu yakınları, tedirginliğin gölgelediği bir umutla duruşma salonunun seyirci bölümünde avukatların müvekkilleri için tahliye taleplerinin gerekçelerini pür dikkat dinliyordu.

Ne zaman duruşmaya ara verilse sessizlik yerini coşku ve sevgi gösterisine bırakıyordu.

- Ali Rıza Başkan seni çok seviyoruz.

- Anneciğim günaydın… Doğum günün kutlu olsun…

- Murat, annen burada!

Tutuklular için orada olduklarını göstermek, hissettirmek çok önemli olsa gerek ki izleyici bölümündeki bütün tutuklu yakınları ara verildiğinde el sallayarak, yakınlarının adlarını söyleyerek moral vermeye çalışıyordu ya da aksine kendilerinin moral arayışıydı bu. Salonun mimarisi tutukluların hiç kimse ile temas etmemesi üzerinden planlanmış. Tutuklular salona yer altından çıkıp, ihtiyaçları ve aralarda yer altına iniyorlardı. Bu da yakınlarla göz, beden, ses temasının bir fırsatıydı.

Beylikdüzü Belediye Başkanı Murat Çalık’ın annesini gördüm tutuklu yakınlarına ayrılan bölümde. Cezaevinde fenalaşıp hastaneye kaldırılan oğluna hastane dışından el sallayan anne olarak hafızalarda yer edinen Gülümser Çalık’ın tedirginliği yüzünden, sesinden okunuyordu. Yanında iki........

© T24