Satranç tarihinde ilginç bir durum vardır.

Oyunu yeni öğrenen biri için bir piyon yalnızca bir piyondur.

Tahtada daha birçok taş vardır ve oyun sürmektedir.

Bu nedenle oyunun gidişatını değiştirecek ayrıntıları fark etmek kolay değildir.

Ama büyük ustalar kimi zaman yalnızca bir piyon kaybından sonra uzun uzun düşünür.

Onların gördüğü şey mevcut durum değil; o piyonun açacağı boşluklar, rakibin elde edeceği üstünlük ve birkaç hamle sonra ortaya çıkacak tablodur.

Dışarıdan bakıldığında ortada büyük bir kayıp yok gibidir.

Hatta biri, “Bu kadar şey için bu kadar düşünülür mü?” diye sorabilir.

Oysa tecrübe, bugünü değil bugünün içindeki yarını görme yeteneğidir.

Kasparov ile Karpov arasındaki büyük mücadelelerde bunun birçok örneği yaşanmış.

Tahtada hâlâ çok sayıda taş dururken, oyunculardan biri elini rakibine kutlamak için uzatıp oyunu terk eder.

Seyirci için oyun devam etmektedir.

Usta için ise çoktan bitmiştir.

Çünkü satrançta kimi zaman kaybedilen şey bir taş değil, onun doğuracağı sonuçlardır.

Hayatın birçok alanında da benzer durumlarla karşılaşıyoruz.

İnsan yaş ilerledikçe olaylardan çok örüntüleri görmeye başlıyor.

Tek bir sözü değil, o sözün geçmişte hangi sonuçları doğurduğunu; tek bir davranışı değil, arkasındaki yönelimi fark ediyor.

Bu........

© T24