Može li se zemlja koja proizvodi 246 vrsta različitih sireva uopšte ujediniti? 

Narečenu dilemu koja se pripisuje Šarlu De Golu fudbal ne može da razreši. Bilo bi pretenciozno očekivati od toliko od igre. Uzgred, igre koja nikada do kraja nije osvojila srca Francuza.

Naravno, teško mi je da branim tezu da Francuska nije zemlja fudbala, pogotovo pred mlađim generacijama zaljubljenim u pobedu. Pa bi se ta teza mogla formulisati kao "Francuzi nisu velika fudbalska nacija".

O ovome bi se moglo razgovarati. Neporecivo je tačno ako govorimo o periodu pre 1998. godine i mundijalske pobede. Taj trijumf proglašen za Black-Blanc-Beur krunisanje (pobeda crnih, belih i braon) je zamirisao kao konačna potvrda principa De Golove Pete Republike u praksi.

Zemlja je nastala prerano da kroz fudbal traži identitet. Osnovni postulati njenog bitisanja stvoreni su pre igre. Stubovi poput institucija države, obrazovanja, standardizovanog jezika, čvrstog republikanskog jezgra su oblikovani su tokom devetnaestog veka. Fudbal nije identifikacija sa državom, francuske elite zaziru od masovnih rituala.

U džepovima Lorene, rudnicima severoistoka gde imigranti, Poljaci, Italijani i ostali pokušavaju da se snađu u nejednakosti novog društva. Tako Rajmon Kopa, koga su bestidno prisvojili kada je davao golove, nije Kopa nego Kopaševski. Kasniji veliki timovi okupljeni su oko imigrantske krvi. Neki imaju potpis Platinija čiji su preci iz Veneta, pustog italijanskog severa krenuli preko........

© Sportske