Στον Παναθηναϊκό συνέβη την Παρασκευή αυτό που από τον περασμένο Οκτώβριο έμοιαζε ως η πιθανότερη κατάληξη: απέλυσε σε επτά μήνες τον Ράφα Μπενίτεθ, τον οποίο είχε παρουσιάσει στις 25 Οκτωβρίου ως τον αναμορφωτή του με συμβόλαιο 2,5 ετών.

Ο Ισπανός έγινε ο πέμπτος προπονητής που αποχωρεί μέσα στην τελευταία διετία. Και ο Γιάννης Αλαφούζος ετοιμάζεται να τον αντικαταστήσει βάζοντας ακόμη ένα στοίχημα, που φανερώνει παντελή έλλειψη στρατηγικής: από τον 66χρονο, υψηλού προφίλ Μπενίτεθ στον 38χρονο Γιάκομπ Νίστρουπ, έναν Δανό προπονητή που δεν έχει δουλέψει ποτέ μακριά από τη χώρα του.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως δεν είναι ούτε ο Μπενίτεθ ούτε ο Νίστρουπ. Είναι ότι ο Παναθηναϊκός μοιάζει να ξέρει τι θέλει να πετύχει, αλλά όχι πώς θέλει να το πετύχει. Στη σύγχρονη ποδοσφαιρική διοίκηση, η αλλαγή πέντε προπονητών μέσα σε δύο σεζόν δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως μια περίοδος «κακών επιλογών». Αντιμετωπίζεται ως ένδειξη οργανωτικής αστάθειας που επηρεάζει συνολικά την εξέλιξη μιας ομάδας.

Γιατί κάθε αλλαγή προπονητή δεν αλλάζει μόνο το πρόσωπο στον πάγκο. Αλλάζει ταυτόχρονα τη γλώσσα του γκρουπ, τις καθημερινές απαιτήσεις, τη μεθοδολογία προπόνησης, τις ιεραρχίες, τον τρόπο αξιολόγησης των ποδοσφαιριστών και τελικά την ίδια την αγωνιστική ταυτότητα του οργανισμού.

Στη σύγχρονη προπονητική, η υψηλού επιπέδου απόδοση βασίζεται όλο και περισσότερο στην αυτοματοποίηση συμπεριφορών και στη δημιουργία συλλογικών συνηθειών. Όταν όμως μια ομάδα αλλάζει συνεχώς προπονητές, ουσιαστικά ξεκινά ξανά από την αρχή κάθε λίγους μήνες. Νέες αρχές παιχνιδιού, νέες απαιτήσεις, διαφορετικές αποστάσεις, διαφορετική λογική πίεσης, διαφορετικός ρυθμός. Το αποτέλεσμα είναι ότι η ομάδα δεν προλαβαίνει ποτέ να αποκτήσει σταθερή αγωνιστική ταυτότητα.

Με άλλα λόγια, ο Παναθηναϊκός δεν αλλάζει απλώς προπονητές. Αλλάζει συνεχώς κατεύθυνση.

Παράλληλα, η συνεχής αλλαγή δημιουργεί και έντονη ψυχολογική κόπωση στους ποδοσφαιριστές. Κάθε νέος προπονητής φέρνει νέα αξιολόγηση, νέους κανόνες........

© SPORT 24