Σε κάθε συζήτηση για την Εθνική Ελλάδας, η ποιότητα των ποδοσφαιριστών της βρίσκεται δικαίως στο επίκεντρο. Ιδιαίτερα των νεαρών διεθνών, που ήδη ξεχωρίζουν στα γήπεδα της Ευρώπης και ανεβάζουν τις προσδοκίες για όσα μπορεί να πετύχει αυτή η ομάδα.

Ο Γιούργκεν Κλοπ χαρακτήρισε “χρυσή γενιά” τη φουρνιά των Ελλήνων που φορούν το εθνόσημο. Και γύρω από τη γαλανόλευκη η κουβέντα καταλήγει συχνά στο ίδιο συμπέρασμα: με τόσο ταλέντο, ο πήχης πρέπει να μπαίνει ψηλά. Καμία αντίρρηση.

Μόνο που έντεκα καλοί ποδοσφαιριστές δεν συνθέτουν αυτομάτως μια καλή ομάδα. Καλή ομάδα είναι εκείνη στην οποία οι ποδοσφαιριστές παίζουν καλά μαζί. Και για να συμβεί αυτό, η δουλειά του ανθρώπου στον πάγκο είναι καθοριστική.

Η απόσταση από την κριτική μέχρι την απαξίωση

Αυτό είναι το κομμάτι που κινδυνεύουμε να προσπεράσουμε στην περίπτωση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Να θεωρήσουμε αυτονόητο ότι η Εθνική θα παίζει καλά επειδή διαθέτει καλούς παίκτες. Να αποδώσουμε τις επιτυχίες στην ποιότητα του ρόστερ και τις αποτυχίες αποκλειστικά στον προπονητή.

Η κακή πορεία στα προκριματικά δικαιολογούσε την κριτική. Η εικόνα της ομάδας, οι επιλογές και τα αποτελέσματα έπρεπε να συζητηθούν. Ο Γιοβάνοβιτς δεν βρίσκεται έξω από αυτή τη συζήτηση, ούτε όσα είχε........

© SPORT 24