Στην ΑΕΚ είχαν να το λένε. Από την στιγμή, που η ομάδα πάτησε το πόδι της στη Μπανταλόνα όλοι ήταν συγκεντρωμένοι όσο ποτέ άλλοτε μέσα στη χρονιά. Ο στόχος ήταν ένας. Το κίνητρο τεράστιο. Μετά τον ημιτελικό, όλοι μιλούσαν πλέον ίσως για το καλύτερο παιχνίδι της “Ενωσης” σε αυτή την διετία. Το καλύτερο, μέχρι το επόμενο, γιατί έρχεται ο τελικός του Σαββάτου με την Ρίτας Βίλνιους και εκεί, πλέον, στο τέρμα της φετινής διαδρομης τον Σάκοτα και τους παίκτες του … περιμένει το τρόπαιο.

Είναι σπάνιες οι φορές σε ένα ημιτελικό που ο νικητής κυριαρχεί τόσο πολύ. Η ΑΕΚ δεν άφησε να πέσει κάτω τίποτε. Κονιορτοποίησε κάθε προσπάθεια της Μάλαγα, ή έστω πρόθεση, να υπερασπίσει τα δυο σερί τρόπαια που κατέκτησε το 24 και το 25, επέβαλε ευθύς εξαρχής το ρυθμό της, τα θέλω της και εν τέλει έφτασε με θριαμβευτικό τρόπο στον έκτο ευρωπαϊκό τελικό της ιστορίας.

Ο Δικέφαλος ζητάει το τέταρτο κύπελλο, μετά από το θρυλικό του 68, το “μάγκικο” Σαπόρτα του 2001 και το BCL του 2018, μπροστά σε 20.000 ευτυχισμένους ΑΕΚτζήδες. Πριν από 28 χρόνια σε αυτή την πόλη, ή έστω λίγο πιο μακριά από την Μπανταλόνα, στο Παλαού Σαν Τζόρντι της Βαρκελώνης, οι “κιτρινόμαυροι” άγγιζαν την Ευρωλίγκα, αλλά έχαναν από την Κίντερ Μπολόνια του Έτορε Μεσίνα και του Ζόραν Σάβιτς.

Και σε εκείνο το γήπεδο είχε παίξει η ντριμ-τιμ, όταν κατέκτησε το χρυσό του 92. Στο άλλο, όπου η  σάρωσε τη Μάλαγα, οι Αμερικανοί ΝΒΑερς είχαν παίξει στην πρώτη φάση του ανεπανάληπτου ολυμπιακού τουρνουά.

Τότε το 98, η ΑΕΚ........

© SPORT 24