Ο Ολυμπιακός ήξερε ότι είναι φαβορί. Έπρεπε να το αποδείξει κιόλας, ενώπιον 12.000 φίλων του και απέναντι σε μια ομάδα που δεν είχε να χάσει τίποτε, γκρίνιαζε με το παραμικρό, έπαιξε όσο μπορούσε αλλά της ήταν λίγο δύσκολο να σταματήσει την “ερυθρόλευκη” ορμή, που οδήγησε στο 1-0. Αυτό ήταν το μοναδικό ζητούμενο εξαρχής.

Και αυτή είναι η ουσία των πλέι-οφ, όπου δεν μετράει το μπάσκετ που παίζεις, το θέαμα και οι φιοριτούρες, αλλά το πάθος, η αποφασιστικότητα και η προσήλωση στον στόχο. Οι πρωταθλητές Ελλάδας τα είχαν όλα συν την αντοχή, ακόμα και στο ξυλίκι που διάλεξε η σκληροτράχηλη Μονακό.

Τα παράσημα στα πρόσωπα του Κόρι Τζόζεφ, που μάτωσε μετά από μια βουτιά για να σώσει την μπάλα και έφυγε με ένα τσιρότο δίπλα στο δεξί του μάτι και τα τέσσερα ράμματα στη μύτη του Βεζένκοβ που δέχθηκε μια … καρατιά από τον Άλφα Ντιαλό, είναι οι αποδείξεις της θέλησης του Ολυμπιακού και της φλόγας για το πέμπτο σερί φάιναλ-φορ.

Το αγχωμένο ξεκίνημα του, ειδικά στο μακρινό σουτ (0/6 τρ, μέχρι να βάλει το πρώτο ο Φουρνιέ) λογικό εν μέρει, διαδέχθηκε σιγά-σιγά η ηρεμία, η άμυνα που εξανάγκασε τους Μονεγάσκους και σε ρεσιτάλ αστοχίας και η φανερή υπεροπλία, ειδικά μέσα στο ζωγραφιστό. Εκεί δέσποσε η μορφή του Νίκολα Μιλουτίνοβ, που τελείωσε το ματς με νταμπλ-νταμπλ (13π-10ρ) με ελάχιστες ενοχλήσεις από το δίδυμο των ψηλών της Μονακό (Τάις-Χέιζ).

Κι όταν έλειπε ο Σέρβος, υπήρχε ο Χολ, τα τρία κοψίματα του οποίου στο δεύτερο δεκάλεπτο, έγιναν η αφετηρία........

© SPORT 24