Ενας τελικός θέλει ξύλο, επαφές, προσπάθεια μεγαλύτερη της προαπαιτούμενης και γενικά διάθεση να ξεπεράσεις κάπως τα όριά σου. Δεν θέλει σουτάκια, ντριμπλίτσες. Δεν θέλει να κάνεις βήμα πίσω όταν σε δέρνει (μπασκετικά) ο αντίπαλος. Δεν θέλει δαντελένιο μπάσκετ.

Το Κύπελλο Ελλάδας δεν είναι η διοργάνωση που θα ορίσει στο τέλος της σεζόν την επιτυχημένη η αποτυχημένη πορεία του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού. Η Euroleague και η κατάκτηση του πρωταθλήματος θα είναι αυτά που θα βάλουν την ταμπέλα στο τέλος της χρονιάς.

Δεν παύει όμως να είναι ένας τίτλος. Και αυτόν τον τίτλο τον κατέκτησε ο Παναθηναϊκός δικαίως αφού παρουσιάστηκε καλύτερος του αντιπάλου του στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Ο Βεζένβκοβ χαρακτήρισε ντροπή την απόδοση της ομάδας του στο ημίχρονο, αλλά διαφωνώ.

Στον αθλητισμό δεν υπάρχει ντροπή. Προφανώς ήθελε να αναδείξει το γεγονός ότι οι πράσινοι έπαιζαν πολύ καλύτερο μπάσκετ από τους κόκκινους σε κάθε πτυχή του παιχνιδιού. Το γεγονός πως ο Παναθηναϊκός έκανε τους παίκτες του Μπαρτζώκα να υποφέρουν και να αισθάνονται άβολα στο παρκέ την ώρα που ο Ολυμπιακός έβλεπε τους παίκτες του Αταμάν να αλωνίζουν και να κάνουν όσα αυτοί ήθελαν.

Οι πράσινοι έσβησαν το σερί των πέντε διαδοχικών ηττών σε ντέρμπι και μάλιστα με κυριαρχικό τρόπο. Με τρόπο που δεν αφήνει αμφιβολία για την ανωτερότητά τους στο συγκεκριμένο 40άλεπτο.

Η διαφορετική προσέγγιση των δύο ομάδων

Το 2026 δεν μπορούμε ακόμη να γράφουμε για παιχνίδι που κρίνει κάτι σημαντικό πως “το πήρε αυτός που το ήθελε περισσότερο”. Δηλαδή ο Ολυμπιακός μπήκε στο παρκέ χθες και το ήθελε........

© SPORT 24