Ayran içtik, ayrı düştük |
Galatasaray Lisesi’ne bundan elli yıl önce, on yaşımda, iki aşamalı sınavlarda yüz binlerce kişi arasından sıyrılıp yüzde birlik dilime girerek kaydoldum. Adana’dan gelip boğaz kenarında henüz yeni açılmış Boğaziçi Köprüsü’ne ve dünyanın en güzel manzarasına bakan bir yatakhaneye yerleştim. Bugün Galatasaray Üniversitesi olan, bir zamanlar Osmanlı hanedanına ait bir saray binasında Cumhuriyet’in fırsat eşitliği sayesinde ilk yılımı geçirdikten sonra Beyoğlu’nda 545 yıldır aynı yerde bulunan Galatasaray Lisesi’nin asıl mabedinde eğitimime devam ettim. Devre arkadaşlarım ve Galatasaray’da okuyan diğer tüm kardeşlerim gibi, bir zamanlar Osmanlı şehzadelerinin de öğrenci olduğu bu okulda bu coğrafyanın en iyi eğitimini almak şansına sahip oldum. Okulda okuyan öğrencilerin çoğu Anadolu’nun çeşitli yörelerinden sınavlarda başarılı olarak gelmiş, ülkenin değişik sosyal katmanlarına mensup ailelerin çocuklarıydı. Benim sınıfımda Eti bisküvilerinin sahibi ailenin çocuğu da vardı, memur ve işçi ailelerinin çocukları da vardı. Aramızda babası belediye başkanı, büyükelçi, subay olan arkadaşlarımız da vardı. Öyle ya, Galatasaray Lisesi kimsenin gelirine, sosyal sınıfına, soyadına bakmadan sadece sınavlarda başarılı olanları kabul ederek onlara aynı altın fırsatı sunuyor, tüm bu değişik insan katmanlarına mensup ailelerin çocuklarını iyi bir eğitimle hayata hazırlıyordu. Galatasaray Lisesi, 545 yıldır olduğu gibi hâlen de bu misyonuna devam ediyor ve edecek.
Bugün Galatasaray Lisesi müdürü de İstanbul Barosu başkanı da benim devre arkadaşlarım. Benden bir sonraki devreden bir kardeşim Nobel Ekonomi Ödülü almayı başarmış, MIT’de profesör, dünya çapında bir ekonomist. Buna benzer onlarca, yüzlerce parlak kariyer örneği vermem mümkün. Ben sadece güncel ve belirgin birkaç örnekle yetineceğim, yoksa bu yazı bitmez.
Demem o ki Galatasaray Lisesi, Osmanlı Devleti’nin İstanbul’u fethinden hemen sonra 1481 yılında kurulmuş ve imparatorluğa giden yolda özellikle devlet kademelerine hizmet edecek kadroları yetiştirmiş köklü bir eğitim ocağıdır. Cumhuriyet’in ilanından sonra birçok imparatorluk kurumunu kapatan ancak Galatasaray’a özel bir ehemmiyet veren Atatürk’ün en yakınındaki yaverleri Salih Bozok ile Kılıç Ali’nin çocuklarını bu okula kaydettirdiğini biliyoruz. Mustafa Kemal, gençlik yıllarından itibaren Tevfik Fikret’e ve onun fikirlerine hayranlık duymuş ve ondan etkilenmiştir. Bu sebeple olsa gerek, Galatasaray Lisesi’ni tam dört kez ziyaret etmiş, hatta bir ziyareti sırasında müdür odasında Tevfik Fikret’in kullandığını öğrendiği masanın aynısını yaptırarak Çankaya Köşkü’ndeki makam odasına yerleştirmiştir. Bugün ülkemizdeki tüm okullarda hemen her sınıfta duvarda bir Atatürk fotoğrafı asılıdır ama Galatasaray Lisesi’nde sınıflarda tahtanın üstünde Atatürk’ün Galatasaray’a kendi imzaladığı özel bir fotoğrafı her daim Galatasaray öğrencilerini gururlandırır.
Bu yazıya neden böyle başladım, anlatayım. Geçenlerde gazetelerde yer alan bir haber beni tetikledi. Türkiye’nin en yüksek puanla öğrenci alan liseleri sıralamasında Galatasaray Lisesi, önceki yılların aksine bu kez birinci sırada değil, İstanbul Erkek Lisesi ve Kabataş’ın........