O kadar çok örnekleri var ki, üreticiden maliyetinin altında fiyatla alınan ürün, büyük kentlerde alabildiğine yüksek fiyatla satılıyor. Üretici Nihat Babaözü, “Kumluca’da karpuzu toptancı 10 liraya alıyor. Vergi ve rüsumlar, nakliye, satıcı kârını eklediğiniz zaman en fazla kilosu 20 liraya satılması gereken karpuz, büyük marketlerde 60 liraya satılıyor” diye isyan ediyordu. Niğde’nin Ağcaşar köyünde patates üreticisi Mustafa Işık, büyük kentlerde yüksek fiyatla satılan ürünün, tarlada 3 liraya bile alıcı bulamadığını, ürünün elde kaldığını söylüyordu.

Traktörlerle ilk eylemi yapan Yozgat’ın Aydıncık ilçesinin Kazankaya köylülerinden Sadık Erdoğan, patatesten zarar etti. Soğan ekti, bir kilosunun maliyeti 7-8 lirayı buldu. Tarlada 300 ton soğanı vardı. 7-8 lira maliyeti olan soğanın 40 tonunu kilosunu 4 lira 25 kuruştan sattı. 100 ton soğanı depoya taşıdı. 150 ton soğanı ise tarlada çürüdü. Depoya kaldırdığı soğanın kilosunu bile 2 liraya satamayınca onları da döktü. Tarladan getirme, depolama, satamayınca çillenmesi, çürümesi, çöpe atılması derken işçi, taşıma giderleriyle zararı daha da büyüdü. Umutlar, gelecek yıl soğanın, patatesin iyi para edeceği yolunda. Onlardan, “Soğan, patates bu yıl para etmedi” sözünü sıkça duyarsınız...

2006 yılında Tarım Kanunu çıkarıldı. Kanunun 21. maddesi, tarımsal destek miktarının Gayri Safi Milli Hasılanın (GSMH) yüzde 1’inden az olamayacağını hüküm altına aldı. 2006 yılından bu yana üreticiye bu kanun kapsamında eksik ödenen miktar ortalama dolar kuruyla 107 milyar 675 milyon dolar.

2006 yılından 2025 yılı sonuna kadar çiftçi, bu kanun kapsamında devletten bugünkü kurla 4 trilyon 835 milyar lira alacaklı. Günümüzde kendi çiftçimizi desteklemiyor, yabancı ülkelerden ürün alıyoruz. Üretici zarar ettikçe üretimden soğuyor. On binlerce çiftçi üretimden çekilmiş durumda.

“Çiftçinin kara gün dostu” olarak bildiğimiz........

© Sözcü