Elbette, çeşitli ırkları ve demokrasi ile hiçbir ilintisi bile olmayan değişik yönetim biçimlerini, çoğunlukla kan ve gözyaşı içinde yaşayan bu topraklarda, Gazi Mustafa Kemal Atatürk, İsmet İnönü ve arkadaşlarının 1923 yılında kurmayı başardıkları Türkiye Cumhuriyeti’nin o yıllarında bir köylü ailenin ilk köylü çocuğu olmanın büyük zorlukları olmalıydı.

Öyle de oldu. Ancak, bu zorluklar içinde beni bu günlere taşıyan kahramanlar da vardı. Bu kahramanların ikisi olan Dayım İsmet Sümer, beni komşu Başköy’de okula başlatmasaydı, amcam Besim Sümer Ankara’ya alıp okumamı sağlamasaydı, bugün bu yazı yazılmayacaktı.

Bugün ise benden sonraki zorlukları aşan kardeşlerim, yeğenlerimle birlikte, İstanbul merkezli olarak, farklı kahramanlıklarla ülkemize üretim ve istihdam alanında artı değerler katıyorlar.

O zorlu, ancak kendine özgü güzellikleri olan çocukluk yıllarımda, yeşillikler içindeki köy evinden çıkarak Başköy İlkokuluna giderken her taraf yeşil ağırlıklı huzur verici canlı görüntülerle doluydu. Ağaçlar, tertemiz sular ve hava.

Ağaçlar, Cason’ın yapıtındaki gibi gerçekten ömürleri bitince ayakta ölüyorlardı, toprağa karışıyorlardı, kereste, tahta veya odun oluyorlardı. Gerçekten ana işlevlerini ayakta ölerek tamamlıyorlardı. Yaşarken çok çeşitli hayvanlara, kuşlara ev veya konaklama yeri işlevi görüyorlardı.

Doğu Karadeniz’de 1945 yılında başlatılan ve giderek orantısız güç olarak yayılan çay üretiminin toprağa, suya, havaya, tek kelime ile doğaya verdiği zararı Karadenizli bugün bile çok anlamış değil. Ağaçlar kesildi, ne kesilmesi ayakta öldürüldü, meyveler, sebzeler azaldı, kuşlar, kelebekler, karıncalar, tilkiler, çakallar, ayılar, yılanlar, kurbağalar, balıklar, tavuklar, inekler neredeyse kayboldu. Ağaçlar, yeşil örtüler insan eliyle öldürülünce, sular, dereler, ırmaklar kirletilince, hayvanlarla aralarında aşılması olanaksız yüksek........

© Sonsöz