Bazen bir fotoğraf çekmiyorsun aslında. Sadece duruyorsun. Işığın bir yere nasıl düştüğünü izliyorsun. Zamanın, sen fark etmeden nasıl ağırlaştığını…
Hayatın da fotoğraf gibi olduğunu en çok bu anlarda anlıyorum. Koşmadığında. Yetişmeye çalışmadığında. Her şeyi kontrol etme ihtiyacını biraz olsun bıraktığında.
Fotoğraf makinesi eldeyken insanın eli titremez çoğu zaman. Ama hayatın içindeyken kalp titrer. Çünkü kadrajı daraltamazsın. İstemediğin detayları dışarıda bırakamazsın. Işık bazen serttir, bazen eksik. Ve çoğu zaman, ayar yapacak vaktin yoktur.
Bir karede neyi göstereceğine karar vermek kolaydır. Ama hayatta neyi taşıyacağına karar vermek… İşte orası zor.
Fotoğraf bize bakmayı öğretir derler. Ben katılmıyorum. Fotoğraf, bakmamayı öğretir. Gereksiz olanı görmezden gelmeyi. Kalabalığın içindeki sessizliği fark etmeyi. Bir yüzün........

© Sonsöz