Birçoğumuzun hayatında görünmeyen ama sürekli devam eden bir mücadele vardır: Anlaşılmak. Kimi eşinden anlaşılmayı bekler. Kimi dostundan. Kimi anne babasından, kimi çocuğundan. Bazen bir kalabalığın içinde saatlerce konuşuruz ama yine de kimsenin bizi anlamadığını düşünürüz. İçimizden sessizce şu cümle geçer: “Beni neden kimse anlamıyor?” Aslında belki de sormamız gereken soru biraz farklıdır: “Ben kimi anlamaya çalışıyorum?” Çünkü hayatın en ilginç çelişkilerinden biri şudur; herkes anlaşılmak ister ama çok az insan anlamak için gerçekten çaba gösterir. Bir insanı anlamak, onun cümlelerini duymak değildir sadece. Bazen sustuğu yerde ne hissettiğini fark etmektir. Bazen öfkesinin altında duran korkuyu görebilmektir. Bazen sert görünen tavrının ardındaki kırgınlığı hissedebilmektir. Çünkü insanlar çoğu zaman kendilerini oldukları gibi göstermezler. Gösterdikleri şey çoğu zaman yaşadıkları yaraların üzerine örttükleri bir örtüdür. Bir fotoğraf çekerken de böyledir. Objektifin karşısındaki insanı tanımadan onun gerçek hikâyesini........

© Sonsöz