Kutsalın Avlusunda Ayrıcalık Sofrası |
Bu memlekette ayrıcalığın en rahatsız edici yanı, artık bir mahcubiyet bile taşımaması. Herkesin ulaşamayacağı bir imkâna erişmek, övünülecek bir meziyet gibi sunuluyor. Bir zamanlar açıklama gerektiren farklı muamele, şimdi gösterişli fotoğrafların altında pazarlanan bir cazibeye dönüşüyor.
Nuruosmaniye Camii’nin avlusundaki yemekli düğüne ilişkin haberi okurken aklıma takılan buydu. Sözcü’nün haberinde çiçekler, mumlar, süslenmiş davet masaları var. Fakat bütün o hazırlıkların önüne geçen, organizasyon şirketinin kullandığı belirtilen şu cümle: “Sadece çiftimiz için özel ayarlandı.”
Ne kadar tanıdık bir övünme biçimi. Yüzyılların ortak mirası, birilerine kendisini özel hissettirecek hizmetin malzemesine dönüştürülüyor. Tarih de maneviyat da fotoğrafın gösterişini artıran birer aksesuara indirgeniyor. Üstelik sunulan imkânın değeri, başkalarının aynı kapıdan aynı rahatlıkla geçemeyebileceği duygusuyla büyütülüyor.
Şimdi çocuğunu evlendirmek için yıllardır para biriktiren sıradan bir emekliyi düşünün. O da aynı avluya bakıp aynı hayali kursun. Elinde dilekçesiyle kapıyı çalsın. Önüne hangi şartlar konulacak? Başvurmadan önce okuyabileceği, herkese aynı biçimde uygulanan açık bir düzenleme var mı?
Elbette bir tanıtım cümlesinden hareketle kimlerin devreye girdiğini, kimin kimi aradığını bilemeyiz. İzin alınıp alınmadığını, alındıysa hangi koşullarda verildiğini ilgili kurumlar açıklamalı. Diyanet ile Vakıfların kamuoyuna anlatması gereken somut bir süreç var. Ortak bir mekânın kullanımını........