Doksanlı yılların o fırtınalı, yüksek faizli ve enflasyonun hayatı mengene gibi sıktığı günlerinde, büyük bir kamu bankasında yöneticilik yaparken aynı zamanda yatırım danışmanlığı yürütüyordum. O yıllar, krizlerin sokak sokak, dükkan dükkan nasıl yaklaştığını kokusundan anlama okuluydu benim için. Masamıza gelen sanayicinin, atölye sahibinin, ticaret erbabının gözünün içine baktığınızda; getirdiği bilançonun rakamlarından önce yüzündeki çizgilerden ekonominin nereye gittiğini görürdünüz. Bir işletme bankaya gelip de yeni bir torna tezgahı, modern bir dokuma makinesi ya da kapasite artırımı için kredi istiyorsa memleketin çarkları dönüyor demekti. Ama ne zaman ki o koca koca fabrikaların sahipleri, elindeki binayı, arsayı teminat gösterip sadece günü kurtaracak nakit para için kapıyı çalsa, bilirdik ki fırtına kapıdadır.

Bugün Türkiye’nin tepe yönetiminde pembe tablolar çizenler, Londra ve New York koridorlarında rasyonel zemine bastık masalları anlatanlar ne derse desin, o doksanlı yılların acı kokusu yeniden havaya karışmış durumda. Üstelik bu kez alarmı içerideki bir muhalif ses değil, uluslararası kredi derecelendirme kuruluşu Fitch’in son yayınladığı Türkiye raporu veriyor.

Kurum, Türkiye’de finansal kiralama ve faktoring sektörlerine yönelik açık bir risk uyarısı yayımladı. İlk bakışta........

© Sonsöz