“Dünya, başkalarının acılarıyla dönmeye devam eder. Ama insanın kendi yıkımı, kendi evreninin sonudur.” Nasreddin Hoca’ya bir gün sormuşlar: “Hocam, kıyamet ne zaman kopacak?” Hoca gülümsemiş: “Hangi kıyamet?” demiş. Şaşırmışlar: “Aman Hoca, kaç tane kıyamet var ki?” Hoca, her zamanki gibi tek bir cümleyle insanlığın yüzyıllardır çözmeye çalıştığı o bencil ve sarsıcı gerçeği özetlemiş: “Karım ölürse küçük kıyamet kopar. Ben ölürsem büyük kıyamet kopar.” İnsanlık tarihi boyunca söylenmiş en sade, en ironik ama en doğru hakikatlerden biridir bu. Çünkü insan, dünyayı gözleriyle değil, kalbiyle ölçer. Ve insan kalbi, evrendeki tüm acıları aynı anda taşıyamayacak kadar küçük; kendi acısıyla koskoca dünyayı durdurabileceğine inanacak kadar merkezcidir. Milyonlarca insanın yaşadığı felaketler bir haber bülteninin birkaç dakikasına sığabilir. Bir savaş rakamlara, bir deprem istatistiğe, bir ekonomik kriz grafiklere dönüşebilir. Bu bir vicdansızlık değil; insanın kendi zihnini delirmekten koruma biçimidir. Uzaktaki acı katlanılabilirdir, çünkü henüz senin hayatına değmemiştir. Televizyon ekranında izlenen bir trajedi insanın vicdanını sızlatabilir ama hayatını durdurmaz. İnsan zihni, varlığını sürdürebilmek için uzak acılarla........

© Sonsöz